EL MÂNİ c.c.

EL MÂNİU

        Men (mahrum etmek, engel olmak, vermemek) kökünden sıfat isimdir. Kur’ân-ı Kerîm’de 16 yerde geçmekte ve ALLAH-U ZÜ’L-CELÂL’e nisbet edilmemiştir. Ancak içerik olarak ALLAH-U ZÜ’L-CELÂL’in, kullarının bâtıla inanarak şerri işlemelerine rızası yoktur ve mâni’ olucudur. Kullarının tercih ve cüz’i iradelerini hakka ve hayra kullanmalarını Muradullah olarak emreder. Hadis-i şerîflerde buyurulan Mâni’ ismi haramdan men ederken, Mu’tî ismi helâli mutlak vericidir. ALLAH-U ZÜ’L-CELÂL’in fiilî sıfatlarından olup Haf îz ismiyle anlam tamamlayıcılığı vardır.

El Mâniu : Men eden, engel olan, esirgeyen, sistemi ve kurallarını koruyan. Bâtıldan ve şerden mutlak men edici olan ALLAH-U ZÜ’L-CELÂL.

Menea : Vermemek, mahrum etmek. Alıkoymak. Savmak. Geri durdurmak.
İmtenea : İmtinâ’ etmek. Bir şeyden feragat edip geri durmak. Vazgeçmek.
Men’u : Mâni’ olma, nehyetme.
Memnûu : Yasak, memnû’.




image_print