EL EVVEL c.c.

EL EVVELÜ

 

        İlk mânâsına gelen “evvel” kelimesinin kökü hakkında farklı görüşler ileri sürülmüşse de başlagıcı olmayan ilktir.Tasavvufta evvel-âhir yerine; kadîm-bâkî, ezelî-ebedî, lem yezel-lâ yezâl tabirleri de kullanılmaktadır. El Evvelü ismi Kur’ân-ı Kerîm’de 1 âyette (Hadid 57/3) El âhir ismi ile birlikte geçmektedir. İlk ve son demek değildir. İlki ve sonu olmayan anlamındadır. ilklik ve sonluk biri birine benzeyen yaratıklar için söz konusu edilebilir. Esas olan, her husus ve külli şeyde mutlak olarak evveliyyet ve âhiriyyet hakkı ALLAH-U ZÜ’L-CELÂL’indir.

El Evvelü : Varlığının ibtidası (başlangıcı) olmayıp herşey üzerine sabık (önce) olan. Birincisi olmayan mutlak evvel olan ALLAH-U ZÜ’L-CELÂL.

Evile : Öne geçmek.
Evvelü : Evvel. Sonuncunun zıttı birinci. Başlangıç.
Evvelen : İlk olarak. Asılda.

       Rasûlullah (sallallahu aleyhi ve sellem)‘in Fatıma (aleyhasselâm) anamıza öğrettiği duada : ” ALLAhım! Sen EVVEL’sin Sen’den önce hiç bir şey yoktur ve Sen ÂHİR’sin, Sen’den sonra da hiç bir şey yoktur.” buyurmuştur. (Müslim, Zikir, 61;Ebu Dâvûd, Edeb, 109 ;İbni Mâce, Dua, 215)

 

image_print