قَالَ قَائِلٌ مِّنْهُمْ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينٌ ﴿٥١﴾
Kâle kâilun minhum innî kâne lî karîn(karînun).
182 ayet · Nüzul sırası 56
قَالَ قَائِلٌ مِّنْهُمْ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينٌ ﴿٥١﴾
Kâle kâilun minhum innî kâne lî karîn(karînun).
İçlerinden bir söyliyen benim der: bir karînim vardı
Onlardan konuşan birisi: "Gerçekten benim bir yakınım vardı." dedi (der).
İçlerinden biri: "Benim, bir arkadaşım vardı" der.
İçlerinden biri:'Benim bir arkadaşım vardı' der.
Bir sözcü der ki: "Benim bir yakınım vardı."
İçlerinden bir sözcü şöyle der: “- Gerçekten benim (dünyada) bir arkadaşım vardı.
İçlerinden bir sözcü: «Benim bir arkadaşım vardı.»
İçlerinden biri: «Benim, bir arkadaşım vardı» der.
İçlerinden bir sözcü der ki : «Hakıykat, benim (dünyâda) bir arkadaşım vardı.
İçlerinden biri şöyle diyecek: "Bakın, benim (yeryüzünde) bir arkadaşım vardı,
İçlerinden bir sözcü der ki: "Benim bir arkadaşım vardı. "
(51-53) Derken biri der ki: "Sahi, benim de yakın bir arkadaşım vardı. Yanıma gelir, iğneli iğneli "Sen de mi, derdi, bu masala inananlar arasında yer alıyorsun? Yani biz ölüp çürümüş kemik, toz toprak haline geldikten sonra, biz mi dirilip hesap vereceğiz, buna da inanılır mı?"