وَأَنَّ إِلَى رَبِّكَ الْمُنتَهَى ﴿٤٢﴾
Ve enne ilâ rabbikel muntehâ.
62 ayet · Nüzul sırası 23
وَأَنَّ إِلَى رَبِّكَ الْمُنتَهَى ﴿٤٢﴾
Ve enne ilâ rabbikel muntehâ.
Ve elbette nihayet rabbına gidilecek
Ve münteha (sonunda dönüş), mutlaka Rabbinedir.
Ve şüphesiz en son varış Rabbinedir.
Ergin akılla düşünmek insanı Rabbine götürür, her şey nihai olarak Rabbine varır, nihaî hesap Rabbinin huzurunda görülür.
Elbette son varış Rabbine olacaktır.
Şübhe yok ki, nihayet Rabbine gidilecek.
Ve elbette sonunda Rabbine gidilecektir.
Ve şüphesiz en son varış Rabbinedir.
Şübhesiz ki en son gidiş ancak Rabbinedir.
ve (bütün mevcudatın) başı ve sonu Rabbinin katındadır;
Ve şüphesiz ki en son varış ancak Rabbinedir.
(36-44) Yoksa o Mûsâ’nın ve o çok vefalı İbrâhim’in sahifelerinde bulunan şu kesin gerçekler hakkında bilgi edinmedi mi ki: Hiçbir kimse başkasının günah yükünü çekemez. İnsan, emek ve gayretinin neticesinden başka şey elde edemez. Bu gayretinin semeresi de ileride ortaya çıkacaktır. Emeğinin karşılığı kendisine tam tamına ödenecektir. Elbette son durak, Rabbinin huzuru olacaktır. O’dur güldüren ve ağlatan; O’dur öldüren ve yaşatan.