إِذْ أَوْحَيْنَا إِلَى أُمِّكَ مَا يُوحَى ﴿٣٨﴾
İz evhaynâ ilâ ummike mâ yûhâ.
135 ayet · Nüzul sırası 45
إِذْ أَوْحَيْنَا إِلَى أُمِّكَ مَا يُوحَى ﴿٣٨﴾
İz evhaynâ ilâ ummike mâ yûhâ.
O vakıt ki anana verilen şu ilhamı verdik
Vahyedilecek şeyi annene vahyetmiştik.
Bir zaman, vahyedilecek şeyi annene (şöyle) vahyetmiştik:
'Hani bir vakitler annene, vahy ile bildirilmesi gereken şeyleri ilham etmiştik.'
"Hani, annene vahyolunan şeyi vahyetmiştik, (şöyle ki:)"
Hani bir vakit (Firavun, doğan çocukları öldürüyordu da sen doğduğun zaman annen endişelenmişti. İşte bu sırada) ilham edilen şu ilhamı annene verdik:
Hani o vakit annene, verilen şu ilhamı vermiştik:
Bir zaman, vahyedilecek şeyi annene (şöyle) vahyetmiştik:
(37-38-39) «Andolsun ki biz sana diğer bir zamanda, anana vahyolunacak şey'i ilham etdiğimiz vakıtda da lutf etmiş ve (kendisine): — Onu tabuta koy da denize at ki deniz onu kıyıya bıraksın, onu benim de, kendisinin de düşmanı olan biri alacak diye (emreylemişdik). Sana karşı (Ey Musa) gözümün önünde yetişdirilmen için kendimden bir sevgi bırakmışdım.
hani, annene vahyi, buyruğu şöyle esinlemiştik:
“Hani annene vahyedilmesi gerekeni vahyetmiştik. ”
O vakit annene ilham edip dedik ki: