فَنَبَذْنَاهُ بِالْعَرَاء وَهُوَ سَقِيمٌ ﴿١٤٥﴾
Fe nebeznâhu bil arâi ve huve sakîm(sakîmun).
182 ayet · Nüzul sırası 56
فَنَبَذْنَاهُ بِالْعَرَاء وَهُوَ سَقِيمٌ ﴿١٤٥﴾
Fe nebeznâhu bil arâi ve huve sakîm(sakîmun).
Hemen biz onu alana attık hasta idi
Bunun üzerine onu, bitkin (hasta) bir halde boş bir alana (sahile) attık.
Halsiz bir vaziyette kendisini dışarı çıkardık.
Biz onu hasta, halsiz bir halde, bir açık alana çıkardık.
Sonunda o hasta bir durumdayken çıplak bir yere (sahile) attık.
Hemen onu sahile attık, hasta idi.
Hemen Biz onu hasta bir halde bir alana çıkardık,
Halsiz bir vaziyette kendisini dışarı çıkardık.
İşte biz onu, kendisi de hasta olarak, açık bir yere (çıkarıb) bırakdık.
ama biz o'nu manevi çöküntü/iç huzursuzluğu içinde ıssız bir kıyıya çıkarttık,
Onu çıplak bir sahile attık, o hasta idi.
Derken Biz onu ağaçsız çıplak bir sahile attık, o bitkin bir halde idi.