قَالُوا يَا وَيْلَنَا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ ﴿١٤﴾
Kâlû yâ veylenâ innâ kunnâ zâlimîn(zâlimîne).
112 ayet · Nüzul sırası 73
قَالُوا يَا وَيْلَنَا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ ﴿١٤﴾
Kâlû yâ veylenâ innâ kunnâ zâlimîn(zâlimîne).
Vay bizlere: bizler cidden zalimler idik dediler
“Yazıklar olsun bize! Muhakkak ki biz, zalimler olmuştuk.” dediler.
Vay başımıza gelenlere! dediler; gerçekten biz zalim insanlarmışız.
'Vay başımıza gelenlere! Gerçekten biz inkâr ile isyan ile baskı, zulüm ve işkence ile temel hak ve hürriyetleri Allah yolunu, Allah yolundaki faaliyetleri engelleyen, hakka riayet etmeyen zâlim kimselermişiz.' dediler.
"Yazıklar bize" dediler. "Gerçekten biz, zalimmişiz."
(Onlar kurtuluştan ümid keserek): “- Vay bizlere! Biz gerçekten zalimler idik.” dediler.
(Onlar da): «Vay bizlere! Gerçekten bizler zalim insanlardık!» dediler.
«Vay başımıza gelenlere! dediler; gerçekten biz zalim insanlarmışız.»
Dediler: «Ne yazık bize! Biz hakıykaten zaalimler idik».
Ve yalnızca: "Vah bize!" diye yanıp yakınırlardı, "Doğrusu, gerçekten zalim kimselerdik biz!"
Dediler ki: “Vay başımıza gelenlere! Biz gerçekten zâlimlermişiz. ”
"Eyvah! dediler, gerçekten biz zalim kimselermişiz! (Eyvah! Eyvah!)"