وَنَادَيْنَاهُ أَنْ يَا إِبْرَاهِيمُ ﴿١٠٤﴾
Ve nâdeynâhu en yâ ibrâhîm(ibrâhîmu).
182 ayet · Nüzul sırası 56
وَنَادَيْنَاهُ أَنْ يَا إِبْرَاهِيمُ ﴿١٠٤﴾
Ve nâdeynâhu en yâ ibrâhîm(ibrâhîmu).
Ve şöyle ona nida ettik: ya İbrahim!
Ve ona "Ey İbrâhîm!" diye nida ettik (seslendik).
Biz ona: "Ey İbrahim!" diye seslendik.
Ona: 'Ey İbrâhim!' diye seslendik.
Biz ona: "Ey İbrahim" diye seslendik.
Biz de ona şöyle nida ettik: “- Ey İbrahîm!
Ve ona şöyle seslendik: «Ey İbrahim!
(103-106) Her ikisi de teslim olup, onu alnı üzerine yatırınca: Ey İbrahim! Rüyayı gerçekleştirdin. Biz iyileri böyle mükâfatlandırırız. Bu, gerçekten, çok açık bir imtihandır, diye seslendik.
(104-105) Biz ona: «Yâ Ibrâhîm, rü'yâna sadâkat gösterdin. Şübhesiz ki biz iyi hareket edenleri böyle mükâfatlandırırız» diye nida etdik.
kendisine seslendik: "Ey İbrahim,
Biz ona: "Yâ İbrahim!" diye seslendik.
(103-105) Her ikisi de Allah’ın emrine teslim olup, İbrâhim oğlunu şakağı üzere yere yatırıp, Biz de ona: "İbrâhim! Rüyanın gereğini yerine getirdin (onu kurban etmekten seni muaf tuttuk)" deyince (onları büyük bir sevinç kapladı). Biz iyileri işte böyle ödüllendiririz!