وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِن بَنِي آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّكُمْ قَالُواْ بَلَى شَهِدْنَا أَن تَقُولُواْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِينَ ---“Ve iz ehaze rabbüke mim beni ademe min zuhurihim zürriyyetehüm ve eşhedehüm ala enfüsihim e lestü bi rabbiküm kâlû belâ şehidnâ en tekulu yevmel kiyameti inna künna an haza ğafilin : Kıyamet gününde, biz bundan habersizdik demeyesiniz diye Rabbin Âdem oğullarından, onların bellerinden zürriyetlerini çıkardı, onları kendilerine şahit tuttu ve dedi ki: Ben sizin Rabbiniz değil miyim? (Onlar da), Evet (buna) şâhit olduk, dediler.”(A’raf 7/172)
*
zamAN-ın “AN”ında ->DEHRinde YÂRim!.:
DEHR> zamAN >..“AN”…
DEHR: Zaman, çok uzun zaman.. SONsuz SON-UÇç..
Fatıma aleyha's-selâm’ın çeyizi: Kadife örtü, içi hurma lifleriyle doldurulmuş deri yastık, iki el değirmeni ve deriden yapılma iki su kabıdır.. Fatıma aleyha's-selâm’ın MEHRi: Abdullah b. Abbas radiyallahuanhuma anlatıyor: Hz. Ali, Hz. Fâtıma aleyhumu's-selâm ile evlenirken Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem kendisine: "O'na bir şey ver" dedi. Ali kerremullahi veche: "Bende bir şey yok" deyince de: "Hutamî zırhını verebilirsin" buyurdular.
cÂN KUŞU-yum ->KANLı KÂFeSÎN-deyim!
AKL-ı KüLL KEREMi.. -> SıRR SESİndeyim!
>HaYy MuhaMMed!. -> İSÂ NEFESîNdeyim!
“b E N ”i TAŞaTUTun!.. -> ÇAR-MIHa GERin!..
..aleyhumu's-selâm..
*
“BeZM-i eLESTi”nde -> “HATM-i MAHŞER”im!
“MiHRÂB-ı MeryeM”im -> “HACC-ı HaCER”im!
Sen “ÜZme >ÜZülme ->SEV! >SEViL!”DERim!
“SIRAT-ın S I R T I”na -> “SIRRIM” ı -> SERin!..
*
-> “DEFTER-ini DÜRün!” -> KıtMÎR - KırAT’ın!
-> “ceheNNeM FEVKi”ne KURun ->S I R A T ın!
-> İ h v  N i S E F î L -i -> Y  R i -ne S A T ın!
-> “B e L Â B Â Z Â R I” -nda -> BELEŞe VERin!.. DE DoSTt!..
celle celâluhu sallallahu aleyhi ve sellem kerremullahi veche kaddesallahu sırrahum..
->MîM-i MuhaMMed MisBAH’ın
->yAKtık ->HAKK’a GİDiYORuz!.:
MisBAH: Kandil. Çıra. Meş'ale. Lâmba. (Aya, güneşe, yıldızlara ve mecâzen de Resul-i Ekrem'e (A.S.M.) bu isim verilmiştir.)Sabah ve sabahat maddesinden ism-i âlettir ki; sabah gibi lâtif ve kuvvetli aydınlık veren lâmba demektir.
اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكَاةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ الْمِصْبَاحُ فِي زُجَاجَةٍ الزُّجَاجَةُ كَأَنَّهَا كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِن شَجَرَةٍ مُّبَارَكَةٍ زَيْتُونِةٍ لَّا شَرْقِيَّةٍ وَلَا غَرْبِيَّةٍ يَكَادُ زَيْتُهَا يُضِيءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌ نُّورٌ عَلَى نُورٍ يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَن يَشَاء وَيَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ---Allâhu nûrus semâvâti vel ard(ardı), meselu nûrihî ke mişkâtin fîhâ mısbâh(mısbâhun), el mısbâhu fî zucâceh(zucâcetin), ez zucâcetu ke ennehâ kevkebun durrîyyun, yûkadu min şeceratin mubâraketin zeytûnetin lâ şarkîyetin ve lâ garbiyyetin, yekâdu zeytuhâ yudîu ve lev lem temseshu nâr(nârun), nûrun alâ nûr(nûrin), yehdîllâhu li nûrihî men yeşâu, ve yadribullâhul emsâle lin nâs(nâsi), vallâhu bi kulli şey’in alîm(alîmun).: Allah, göklerin ve yerin nurudur. O'nun nurunun misali, içinde çerağ bulunan bir kandil gibidir; çerağ bir sırça içerisindedir; sırça, sanki incimsi bir yıldızdır ki, doğuya da, batıya da ait olmayan kutlu bir zeytin ağacından yakılır; (bu öyle bir ağaç ki) neredeyse ateş ona dokunmasa da yağı ışık verir. (Bu,) Nur üstüne nurdur. Allah, kimi dilerse onu kendi nuruna yöneltip iletir. Allah insanlar için örnekler verir. Allah, her şeyi bilendir.” (Nûr 24/35) ->URUC ->RüCÛ’ HACımızı:
URUC: Yukarı çıkmak. Yükselmek. RüCÛ’: Geri dönme, Mi’rac: Merdiven, süllem. * Yükselecek yer. * En yüksek makam. * Huzur-u İlâhî. Peygamberimiz Hz. Muhammed (A.S.M.) Efendimizin, Receb ayının 27. gecesinde Cenab-ı Hakk'ın huzuruna ruhen, cismen, hâlen çıkması mu'cizesi ki; en büyük mu'cizelerinden birisidir.. KULLuk DÖNgümüzz..
cÂN VERdik Hüsnü’l- KARZına:
Karz-ı Hasen: Hüsnü’l- KARZ: Sadece Allah rızâsı için verilen ödünç. Faizsiz verilen borç.. cÂNÂN'ın OL-ÂN cÂN..
مَّن ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ---“Menzellezî yukridullâhe kardan hasenen fe yudâifehu lehû ed’âfen kesîrah(kesîraten), vallâhu yakbidu ve yebsut(yebsutu) ve ileyhi turceûn(turceûne).: Allah'a karşılığını çok arttırma ile kat kat arttıracağı güzel bir borcu verecek olan kimdir? Allah, daraltır ve genişletir ve siz O'na döndürüleceksiniz.” (Bakara 2/245)
مَن ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ وَلَهُ أَجْرٌ كَرِيمٌ ---“Men zellezî yukridullâhe kardan hasenen fe yudâifehu lehu ve lehû ecrun kerîm(kerîmun).:Allah'a güzel bir borç verecek olan kimdir? Artık Allah, bunu onun için kat kat arttırır. Onun için 'kerim (üstün ve onurlu) bir ecir' vardır.” (Hadîd 57/11)
إِنَّ الْمُصَّدِّقِينَ وَالْمُصَّدِّقَاتِ وَأَقْرَضُوا اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا يُضَاعَفُ لَهُمْ وَلَهُمْ أَجْرٌ كَرِيمٌ ---“İnnel mussaddikîne vel mussaddikâti ve akradûllâhe kardan hasenen yudâafu lehum ve lehum ecrun kerîm(kerîmun).: Gerçek şu ki, sadaka veren erkekler ile sadaka veren kadınlar ve Allah'a güzel bir borç verenler; onlar için kat kat arttırılır ve 'kerim (üstün ve onurlu)' olan ecir de onlarındır.” (Hadîd 57/18)
ÜZüm->ŞıRA->ŞaRÂB->PEKmez ->SEVgiLim
->BAĞ BİLmeyen ->TOHUM EKmez SEVgiLim
->YÂD ELLer -> KAHRını ÇEKmez ->SEVgiLim
KulL ihvÂN-in DER ki ->KaLBim YURDun YÂRr!.
MUHİT SENsÎN.. ->MERKEZ SENsÎN!.
“bENdeki ->SEN” ->”SENdeki >bEN!”
->“İ k İ -Lik -> Ş E Y -t- Â N -Lık İŞi!.”
->“K Û N feye K Û N İ Ş İ”-n -> EDeN!.
SÖZ o ki;
NEYyLeYyim MâSİVÂ SENin ORDUn YÂRr!.: وَلِلَّهِ جُنُودُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَكَانَ اللَّهُ عَزِيزًا حَكِيمًا ---“Ve lillâhi cunûdus semâvâti vel ard(ardı), ve kânallâhu azîzen hakîmâ: Allahındır evet, o Göklerin ve Yerin bütün orduları ve Allah, bir azîz hakîm bulunuyor” (Fetih 48/7) MâSİVÂ: Yartana ALLAH celle celâluhu dan gAYRısı küLLî ŞEYi..
“seN Atmadın ATAN BENim!.” BUYURdun: فَلَمْ تَقْتُلُوهُمْ وَلَكِنَّ اللّهَ قَتَلَهُمْ وَمَا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلَكِنَّ اللّهَ رَمَى وَلِيُبْلِيَ الْمُؤْمِنِينَ مِنْهُ بَلاء حَسَناً إِنَّ اللّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ---“Fe lem taktulûhum ve lâkinnallâhe katelehum, ve mâ rameyte iz rameyte ve lâkinnallâhe ramâ, ve li yubliyel mu’minîne minhu belâen hasenâ(hasenen), innallâhe semîun alîm: Siz, Bedir’de o kâfirleri kendi kuvvetinizle öldürmediniz. Lâkin Allah size yardım etmekle onları öldürdü. Ey Rasûlüm, düşmanların gözlerine bir avuç toprak attığın zaman da sen atmadın, ancak Allah attı; ve bunu, güzel bir ganimet ve zafer tecrübesi vermek için (yaptı) Muhakkak ki Allah, (söylenenleri) işiten, (her şeyi) bilendir.” (Enfâl 8/17)
“HAKk’ta >HaYR” ->DURu ÂŞIKLar!
“M u h a M M e d NÛR-u” >ÂŞIKLar!
“T E V H İ D -’in T Û R-u” >ÂŞIKLar!
->“İ S R â F Î L S Û R-u” ->ÂŞIKLar!.
->“S E V d  S ü R Û R-u”->ÂŞIKLar!.
“E L E S T”te tANıdı -> “KâLû -> beLÂ!.”sın!
“İLLiYyin”de ->GİYydi ->“kARA SEVd” sın!
->“GEÇirdi bOYNuna ->“ZüLF-ü LeYyL” sın!
“E S F e L î n’e ->MecNÛN GELL!.”di ->ÂŞIKLar!.
“ALLAH-ın -> RaSÛLu”-n -> SESİni -> DUYdu!
“VÂHİDu’L -> KÂHHÂR’ın HÜKMÜ”ne -> UYdu!
“YÂRım NEFES ->HAYyat”->“İSTEnen BU”ydu!
->“N E F S -ini ->R A B B -ini BİLL!.”di->ÂŞIKLar!.
->“ZITLarın ZEVK’-inin -> zAHMETi” ->BUydu!
->“ReSÛL’e ->İMÂN”-ın ->RAHMETi” ->BUydu!
->“VâHiDu’L- KÂHHÂR”ı -> AHMEDÎ ->DUY!”du!
“K U L L u k B A Ğ L a r ı -nı YOL!.” du ->ÂŞIKLar!.
“bEN”-Lik >GÖRüntüydü!. ->“ENÂ!.” dEĞİLdi!
->“ReSÛL”ünde >NEFS’in ->RABB’ini BİL!.”di!
->“İ k İ L i k A Y N A s ı”n SıRRI”nı ->SİL!.”di!
“DÜN-Yâ-dAN >ÂHireti -> bÖL!.” dü ->ÂŞIKLar!.
*
->ÂLİ ŞÂH’a -> RaSÛL ->“ZiMMetim!” Dedi
“EHL-i BeYt’in ->HAKk’a KuRbÂN EYyLe!”di
->“İ k İ L i k ŞEY-t-ÂNı ->MervÂN ->YeZÎD-i
“ZÂTen>KÂR-ü-BeLÂ -> ÇÖL!.” dü ->ÂŞIKLar!.
*
HayrÂN >CevLÂN KALdı ->SeyrÂN >devrÂNda!
ŞÂHDAMAR-dan >AKREB ->cÂNda >cÂNÂN’da!
->“CeheNNeM ->ceNNeti”n ->RABB-ını cÂNda!
>“B U r d a >A R A d ı ğ ı n B U L!.”du ->ÂŞIKLar!.
T Û R: Musâ aleyhi's-selâm’ın, ALLAH celle celâluhu kelâmına nâil olduğu, Süveyş ile Akabe Körfezi arasındaki bir yer ve bir dağ ismi. Cebel-i Musâ veya Tur-u Sinâ da denir. BiZce TÛR-u SÎNede denir.. S Û R: (suret. c.) Kıyamet günü İsrafil Aleyhisselâm'ın çalacağı boru. Buna Sûr-u İsrafil de denir. Boynuzdan yapılan düdük.. İ S R â F Î L: Dört büyük melekten biri olup Kıyamet günü cesedlere Nefh-i Ruh etmeğe ve Sûr'u üfürmeğe vazifelidir. aleyhi's-selâm.. S ü R Û R: Sevinç. Neş'eli olmak. SırLar.. BÂDE: Hakk Âşıkların Himmet aldığı VeliyyuLLAHın sunduğu İlahî AŞK Şarabı kadehi KimLik ve KİŞiLik yardımı.. ÇALÂB: ALLAH celle celâluhu.. cAHar: Çâr. Dört. Cihâr. KuNÛT: Yatsı veya sabah namazlarında ayakta okunan duâ. İbadet. Duâ. Taat. Şükür eylemek. Namazda dünya kelâmından imsak eylemek, yani kendini tutup konuşmamak. Her zaman, her yer, her hâl ve her nefeste ALLAH celle celâluhu İLE-bİLE OLuş.. İZÂN: Basîret. Anlayış. Teslim olup itaat etmek. Akıl. Zekâ. İnanç. İdrak. Bilmek.. miZÂN: Terazi, ölçü, tartı. Akıl, idrak, muhakeme. Mikyas. Fık: Mahşerde herkesin amellerini tartmağa mahsus bir adâlet ölçüsü olup, hakiki mâhiyeti ancak âhirette bilinecektir. Mat: Yapılan hesabın doğruluğunu anlamak için yapılan diğer bir hesab. Sağlama. TAHT: Alt. Aşağı. Gr: Gelecek olan zamir. FEVK: Üst. Üst taraf. Yüksek derece. Yukarı.
vASL VâHâsı: Âşığın Mâşuğuna/SEVdiğine kavuşma VâHâsı/Amansız Hayat Çölü ortasında suyu ve yeşilliği olan yer ki.. MuhaMmedî OLuş ŞUÛrun BİLmek, NÛRun BULmak, SüRÛRunda OLmak ve O-NÛRu Şehâdet ÂLEMinde fiilen Yaşayıp Şâhidi OLuş DERVİŞş HaYyatı.. VâciBu’L- VüCÛD: Vücudu mutlak var olan, yokluğu mümkün olmayan, İnsanoğlu AKLına VAR gözüken MevCÛDları her ÂN YENİden Yaratan Cenâb-ı Hak ALLAH celle celâluhu..
أَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ أَفَأَنتَ تَكُونُ عَلَيْهِ وَكِيلًا ---“E raeyte menittehaze ilâhehu hevâh(hevâhu), e fe ente tekûnu aleyhi vekîlâ(vekîlen) :Kendi istek ve tutkularını (hevâsını) iLâh edineni gördün mü? Şimdi ona karşı sen mi vekil olacaksın?”(Furkân 25/43)
“E L E S T”te tANıdı ->“KâLû ->beLÂ!.”sın!
“İLLiYyin”de >GİYydi ->“kARA SEVd” sın!
->“GEÇirdi bOYNuna >“ZüLF-ü LeYyL” sın!
“E S F e L î n’e ->MecNÛN GELL!.”di ->ÂŞIKLar!.:
وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِن بَنِي آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّكُمْ قَالُواْ بَلَى شَهِدْنَا أَن تَقُولُواْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِينَ ---“Ve iz ehaze rabbüke mim beni ademe min zuhurihim zürriyyetehüm ve eşhedehüm ala enfüsihim e lestü bi rabbiküm kâlû belâ şehidnâ en tekulu yevmel kiyameti inna künna an haza ğafilin :Kıyamet gününde, biz bundan habersizdik demeyesiniz diye Rabbin Âdem oğullarından, onların bellerinden zürriyetlerini çıkardı, onları kendilerine şahit tuttu ve dedi ki: Ben sizin Rabbiniz değil miyim? (Onlar da), Evet (buna) şâhit olduk, dediler.” (A’raf 7/172)
İLLiyyinden -> Esfeline -> beLÂ BÂzÂRımız:
İLLiyyin:(İlliyyîn) (Aliyyu. ç.) Cennetin en yüksek tabakası. Her yerde her zaman her HÂLde her NEFeste, TaMm Kâmil Mü'minlerin Makamı. Hafaza meleklerinin divanları ismidir ki, salihlerin amelleri oraya yükseltilir. En yüksek dereceye, Dergâh-ı Rızâya en yakın olan KULLuk derecesi ki, “ben SENde SEN bende” gibi.. (İlliyyun) (Aliyyu. c.) Cennetin en yüksek tabakası. Âhirete giden tam kâmil mü'minlerin yeri. Hafaza meleklerinin divanları ismidir ki, salihlerin amelleri oraya yükseltilir. Ahirette yüksek dereceye, dergâh-ı rızâya en yakın olan derecedir. Esfelin: En sefil, çok sefil, en alçak, en aşağı, çok fenâ. KuLLuğun İmkÂNla İmtihÂN MeydÂNı olan bu Hayat.. Sefillerin en sefili. Cehennem'in en aşağı tabakasındakiler. “ALLAH-ın ->RaSÛLu”-n ->SESİni ->DUYdu!
“VÂHİDu’L-> KÂHHÂR’ın HÜKMÜ”ne -> UYdu!:
Azîz kardeşlerim,
Hep söyleye geldik ki, hayat sisteminin ve varlığın var oluş sebebi TEVHİDdir.
Bu muazzam ve muhteşem sistem de ALLAHÜ ZÜ'L-CELÂL Azamet ve Kudretinin zuhûratını sergileyip kıymetli ve keremli özellik ve güzelliklerle donattığı insanoğlunu nefsine akıl nurunu da bağlayarak soruyor:
"Bu sistemin sahibi kimdir?"
Bu sorunun cevâbı TEVHİDdir->"Lâ İlâhe illâ ALLAH"tır.
Ve bu sorunun cevâbını verecek MevCÛdat yok olmuşutur ve sorusunun cevâbını Vâcibu’l- VüCÛD OLAN ALLAHÜ ZÜ'L-CELÂL VERir:
يَوْمَ هُمْ بَارِزُونَ ۖ لَا يَخْفَىٰ عَلَى اللَّهِ مِنْهُمْ شَيْءٌ ۚ لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ ۖ لِلَّهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ ---“Yevme hum bârizûn(e)(s) lâ yaḣfâ ‘ala(A)llâhi minhum şey-/(un)(c) limeni-l mulku-l yevm(e)(s) li(A)llâhi'l- Vâhidi'l- Kahhâr(i):O gün onlar kabirlerinden meydana fırlarlar. Kendilerinin hiçbir şeyi Allah'a karşı gizli kalmaz. "Bugün mülk kimindir?" (diye sorulur. Cevaben): "Tek-Vâhid ve Kahhâr olan ALLAH'ındır." (diye soran cevab verir.)” (Mü’min 40/16) “ZeRRE-nin ->KüRRe-nin ->SeBBeHÂsı”-nda!
->“hER NEFeSs DİRİLip >ÖL!.” dü >ÂŞIKLar!.
->“ÖLMEdi > DİRİLdi!.” ->KALLdı ->ÂŞIKLar!.:
يُسَبِّحُ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ ---“YUSEBBİHU lillâhi mâ fîs semâvâti ve mâ fîl ardıl melikil kuddûsil azîzil hakîm(hakîmi) :Göklerde ne var, yerde ne varsa (HEPSİ) O mülk-ü melekûtun eşsiz hükümrânı, noksaanı mucib herşeyden pâk ve münezzeh, gaalib-i mutlak, yegâne hukûm ve hikmet saahibi ALLÂHI TESBÎH (VE TENZÎH) ETMEKDEDİR.” (Cuma 62/1)
Yusebbihu: tesbih eder. Sebbaha: yüzmek..
Yerdeki göklerdeki ZeRReler yani ATOMlar;
NeşRlerinden HaŞRlerine kadar döndüler, dönmekteler ve dönecekler.
Bu SeBBaHa yüzüş RAKSı, hep sürecek her AN yeniden Yaratılanlarla ŞEENULLAHta..
Ve ne zamAN AKILlarımız DEVR-ÂNı Anlarsa ve DEVRe İştirak ederse Yusebbuhu Zikr-i Dâmindeyiz inşae ALLAH..
---Resûlullah SALLallahu aleyhi ve SELLem:“ Mûtû kable en temûtû: Ölmeden önce ölünüz! ” buyurmuştur. (Aclunî, Keşfü’l-Hâfâ II-291-2669)
“bEN”-Lik >GÖRüntüydü!. ->“ENÂ!.” dEĞİLdi!
->“ReSÛL”ünde >NEFS’in ->RABB’ini BİL!.”di!:
->“N E F S -ini ->R A B B -ini BİLL!.”di->ÂŞIKLar!.:
MERKEZ-de.. ->AKRAB.. ->RABB’ı!. BİZliği..:
وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ ---“Ve le kad halakne’l- insane ve na'lemu ma tuvesvisu bihi nefsuh ve nahnu AKRABu ileyhi min HABLİ’l- VERîD :Andolsun, insanı biz yarattık ve nefsinin kendisine fısıldadıklarını biliriz ve biz ona şah damarından daha yakınız.”(Kaf 50/16)
“EnALLAH!”:
إِنَّنِي أَنَا اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدْنِي وَأَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي ---“İnnenî enallâhu lâ ilâhe illâ ene fa’budnî ve ekımis salâte li zikrî: Muhakkak ki ben, yalnızca ben Allah'ım. Benden başka ilâh yoktur. Bana kulluk et; beni anmak için namaz kıl.” (TâHâ 20/14)
“feyeKÛN OYUNu”:
إِنَّمَا أَمْرُهُ إِذَا أَرَادَ شَيْئًا أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ ---“İnnemâ emruhû izâ erâde şey’en en yekûle lehu kun fe yekûn(yekûnu).: Bir şeyi dilediği zaman, O'nun emri yalnızca: "Ol" demesidir; o da hemen oluverir.(Yâsîn 36/82) ---Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz: “Men arefe nefsehu fekad arefe Rabbehu: Nefsinin Bilen RABBini BİLir”buyurmuştur. (Aclunî, Keşfü’l-Hâfâ II/343 (2532)
->“İ k İ L i k A Y N A s ı”n SıRRI”nı ->SİL!.”di!:
Arapçada; Tekil, İkil ve çoğul vardır..
ERiL Kelimelerde:
Kalem: bir kalem. Kalemun: Kalemler. Kalemân: iki kalem.
DİŞiL Kelimelerde:
Cennet: bir ceNNet.. Cennatun: ceNNetler. CennetÂN: İki ceNNet..
---Rasûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem de:"Sizden her birinizin bir şeytÂNı vardır. Evet, benim de şeytÂNım var, fakat ALLAHu Teâlâ bana yardım etti ve şeytÂNım Müslüman oldu, bana yalnız iyiliği emr eder!" buyurdu.
(İbn-i Mes'ud’dan; Müslim)
->ÂLİ ŞÂH’a -> RaSÛL ->“ZiMMetim!” DEdi:
ZiMMet: Himâyeyi te'min eden ittifak. Alâkalı. Uhde. Vicdan. Sorumluluk hudûdunda koruma zorunda kalma. ZiMMet: Zâhir ve Bâtın Hakîkat-ı Muhammediyye'nin ASLen-NeSlen-FaSLen ve HâLen Fıtraten Sâhibi olmak..
---Rasûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem:“Ey Ali Cenâzemi sen yıkayacaksın, borcumu ödeyeceksin mezarıma beni sen koyup örteceksin ZİMMETimi sen îfâ edeceksin ve sen dünyâ ve âhirette sancağımın sâhibisin.” (Ebû Said (r.a.)'den; Deylemî Musnedu'l-Firdevs)
إِنَّا أَعْطَيْنَاكَ الْكَوْثَرَ ---“İnnâ a’taynâkel Kevser (kevsere).: Şüphesiz, biz sana Kevser'i verdik.”(Kevser 108/1)
فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَانْحَرْ ---“Fe salli li rabbike venhar.:Şu halde Rabbin için namaz kıl ve kurban kes.” (Kevser 108/2)
إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ الْأَبْتَرُ ---“İnne şânieke huvel ebter(ebteru).: Doğrusu, asıl ebter (soyu kesik) olan sana kin duyandır.” (Kevser 108/3)
ŞÂHDAMAR-dan >AKREB ->cÂNda >cÂNÂN’da!:
وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ ---Ve lekad halaknel insâne ve na’lemu mâ tuvesvisu bihî nefsuh(nefsuhu), ve nahnu AKREBu ileyhi min hablil verîdi: Andolsun, insanı biz yarattık ve nefsinin kendisine fısıldadıklarını biliriz ve biz ona şah damarından daha YAKINız.” (Kaf 50/16)
5. SALÂVÂT-I ŞERÎFE : Hadis Hafızı Celâleddin Suyutî "Amelü’l-leyli ve’l-leyl"isimli eserinde Rasûlullah(sallallahualeyhivesellem)’in: “Her kim bu salâvât-ı şerîfeyi devamlı olarak okursa rüyasında beni görür.” buyurduğunu bildirmiştir.Bu hususta başka hadisler de mevcûddur.
GuRuB-FeCiR..ARAKESit..BİR NOKTAda..GeCe-GÜNdüZ
->bakANın SAĞ..->bakıLANın SOL gÖZüyLe ->GÖRdüğümüZ “BAKmak-GÖRmek”iLginç OLanFARKı FARK Etmektir bir AN
AKL-ı SELLim ANLayışı…->YÜZünden YAN.. ->GÖZünden DÜZZZ…
12.05.12 23:23 gmlik.. asayişhlvt..
NE-ye GÜLerim?!.
SILAm YÂD EL OLdu kAVim-KardAŞım
MeZÂRım TAŞıdım!. ->BAŞımda TAŞım
YÂRden BAŞkasına EĞMedim -> BAŞım
->DOSDOĞru EĞİLdim ->Ona GÜLerim?!.
*
YÂD ELLer GÜLüştü.. ->YÂR UNUttu da!
“GELir!.” UMUTLarım KoRKum YUttu da!
->EL-ÂLEM ARDımdan ->TAŞa TUttu da!
->TAŞLanAN dEĞİLdim -> Ona GÜLerim?!.
*
şU yaLAN DÜN-yÂ’da ->DOĞruyu SEÇtim
DoSDoĞRu YÜRÜdüm >GÖNLü GÜLEÇtim
->Nİce AŞK DENİZin ->YÜRÜdüm GEÇtim
->KÖPÜKte BOĞULdum -> Ona GÜLerim?!.
إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ فَمَن نَّكَثَ فَإِنَّمَا يَنكُثُ عَلَى نَفْسِهِ وَمَنْ أَوْفَى بِمَا عَاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ فَسَيُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا --- “İnnellezîne yubâyiûneke innemâ yubâyiûnallâh (yubâyiûnallâhe), yedullâhi fevka eydîhim, fe men nekese fe innemâ yenkusu alâ nefsih(nefsihî), ve men evfâ bi mâ âhede aleyhullâhe fe se yu’tîhi ecren azîmâ: Şüphesiz sana biat edenler, ancak Allah'a biat etmişlerdir. Allah'ın eli, onların ellerinin üzerindedir. Şu halde, kim ahdini bozarsa, artık o, ancak kendi aleyhine ahdini bozmuş olur. Kim de Allah'a verdiği ahdine vefa gösterirse, artık O da, ona büyük bir ecir verecektir.” (Fetih 48/10)
RABbu’r- RAHMÂN NEfeSÎnde!.:
وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلاَئِكَةِ إِنِّي خَالِقٌ بَشَرًا مِّن صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَإٍ مَّسْنُونٍ ---''Ve iz kâle rabbuke lil melâiketi innî hâlikun beşeren min salsâlin min hamein mesnûn(mesnûnin).: Hani Rabbin meleklere demişti: "Ben, kuru bir çamurdan, şekillenmiş bir balçıktan bir beşer yaratacağım." (Hicr 15/28)
فَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِي فَقَعُواْ لَهُ سَاجِدِينَ ---''Fe izâ sevveytuhu ve nefahtu fîhi min rûhî fe kaû lehu sâcidîn(sâcidîne): Artık onu dizayn edip, içine ruhumdan üflediğim zaman, hemen ona secde ederek yere kapanın!” (Hicr 15/29)
SüLB: Sülâle, zürriyet. MeNNÂN: İhsanı bol. Çok çok ihsan eden. En çok nimet veren..NÛRuLLahın 3 AŞamada MuhaMMedî NÛR MâSİVâsı İhsÂN eden ALLAH celle celâluhu.. MiNNet: İyiliğe karşı duyulan şükür hissi. İnsÂN AKLının RÜŞDe Erdiğinde Zâhir-Bâtın NÛRuLLaha MuhaMMedî Hamd..
“Şe’ÂN”da >ceheNNem-ceNNet..:
ALLAH celle celâlihu Nurundan;
Zâtî-Sıfatî-Esmaî ve Eşyaî Şuunâtında her ÂN YENİ-den yaratmakta,
“KûN fe yeKûN Titreşim” ini, SıRR-ı SubhÂN “seBBeHa!” sını,
DUY-uş ve UY-uş ER-de-DeMi ER-eNliğine SUNup DuRmaktadır DuRmadan..
يُسَبِّحُ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ ---“YUSEBBİHU lillâhi mâ fîs semâvâti ve mâ fîl ardıl melikil kuddûsil azîzil hakîm(hakîmi):Göklerde ne var, yerde ne varsa (HEPSİ) O mülk-ü melekûtun eşsiz hükümrânı, noksaanı mucib herşeyden pâk ve münezzeh, gaalib-i mutlak, yegâne hukûm ve hikmet saahibi ALLÂHI TESBÎH (VE TENZÎH) ETMEKDEDİR.”(Cuma 62/1)
Yusebbihu:tesbih eder. Sebbaha:yüzmek.. Yerdeki göklerdeki ZeRReler yani ATOMlar;
NeşRlerinden HaŞRlerine kadar döndüler, dönmekteler ve dönecekler.
Bu SeBBaHa yüzüş RAKSı hep sürecek her AN yeniden Yaratışlarla ŞE'NuLLAHta-ŞeÂNuLLAHta..
Ve ne zamAN AKILlarımız DEVR-ÂNı Anlarsa ve DEVRe İştirak ederse Yusebbuhu Zikr-i Dâmindeyiz inşaeALLAH..
إِنَّمَا أَمْرُهُ إِذَا أَرَادَ شَيْئًا أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ ---''İnnemâ emruhû izâ erâde şey’en en yekûle lehu kun fe yekûn: Bir şeyi dilediği zaman, O'nun emri yalnızca:"Ol!" demesidir; o da, hemen oluverir!.” (Yâsîn 36/82)
يَسْأَلُهُ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ ---“Yes’ eluhu men fis semâvâti vel ard(ardı), kulle yevmin huve fî şe’nin.: Göklerde ve yerde olanlar, O'ndan isterler (dilerler). O hergün (her an) bir şe'n (ayrı bir tecelli, yeni bir oluş) üzerindedir.” (Rahmân 55/29)
Es SubhÂNu: MuraduLLAHı, EMRuLLAHla ŞeÂNuLLAHta SünnetuLLAHınca her ÂN “küLLî ŞEY”i yENiden Yaratış “SeBBeH”sında, Zâhir-Bâtın Hüviyyet BİLELiği KÛN feyeKÛN OLUŞunun Sâhibi ALLAH celle celâluhu!.
Her ÂN yENiden >"KÛN feyeKÛN YARATışı" nda ALLAH celle celâluhu ->Dün ve Yarından münezzeh ->şimdi şu ÂNda şe’ÂNda -> küllî ŞEY’e eş ŞEHÎD ALLAH celle celâluhudur ve de nAKLen AKLa ve’s- seLÂM Huu!..
MeSÎR: Seyretmek. MuhaMMedî SıRr seyrÂNı. KeSÎR: Çoklyk. Bol. Kesret üzere olan. Türlü. Çeşitli. eSÎR: Kul, köle. Harpte teslim alınan düşman. Teslim olan. MuhaMMedî SıRr keVNi..
devrÂN: ÂN da RuBuBiyyet TeCELLîsinin vüCÛDa GELiş DâimîLiği. seyrÂN: ÂN da RuBuBiyyet TeCELLîsinin YAŞAma GELiş seBBaha seyrî. cevlÂN: ÂN da RuBuBiyyet TeCELLîsinin vüCÛDa GELiş CEM’îLiği. hayrÂN: ÂN da RuBuBiyyet TeCELLîsinin YAŞAma GELiş Hakikatında HAKK’ı DUYuş HayRa UYuş Hakikat HÂLi.. kurbÂN: ÂN da RuBuBiyyet TeCELLîsinin BİLeLik “BİZ-NaHNu” Liğinin KÛNfeyeKÛN fiiLen kEViniyyeti..
Yalan DÜNya GEZ-GEÇinden
İNiş-ÇIKış-> DÜZ-GEÇinden
SıRR-ı SıFıR >SÜZ-GEÇinden -> ÖMRümüzü -> sÜZüyoruz!..
*
KÂİNÂT ki ->KÜRre giBi
Her ÂN SONsuz KeRre giBi -> ATOM giBi ->ZeRre giBi “SEBBEHA”yız>yÜZüyoruz!.. >KuL ihvÂNim->yÜZüyoruz!..
11.02.14 16:02
brsbrs..ynyllrddlyrğmm..
-> SeBBeHÂ-sı ->Es SeLÂM İle:
ZeRRe – KüRRe “SeBBaha!” da..:
“SeBBaha”:
يُسَبِّحُ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ ---“YUSEBBİHU lillâhi mâ fîs semâvâti ve mâ fîl ardıl melikil kuddûsil azîzil hakîm(hakîmi) : Göklerde ne var, yerde ne varsa (HEPSİ) O mülk-ü melekûtun eşsiz hükümrânı, noksaanı mucib herşeyden pâk ve münezzeh, gaalib-i mutlak, yegâne hukûm ve hikmet saahibi ALLÂHI TESBÎH (VE TENZÎH) ETMEKDEDİR.” (Cuma 62/1)
Yusebbihu: tesbih eder. Sebbaha: yüzmek..
Yerdeki göklerdeki ZeRReler yani ATOMlar;
NeşRlerinden HaŞRlerine kadar döndüler, dönmekteler ve dönecekler.
Bu SeBBaHa yüzüş RAKSı, hep sürecek her AN yeniden Yaratılanlarla ŞEENULLAHta..
Ve ne zamAN AKILlarımız DEVR-ÂNı Anlarsa ve DEVRe İştirak ederse Yusebbuhu Zikr-i Dâmindeyiz inşae ALLAH..
ARA KESitinde ->ŞEY-t-ÂN –MeLeği-n
->“EZELî -> EBEDî K UL L-uk ELEĞi”-n
->İŞİne biRr BAKın ->zALım FELEĞ-in
“gÖZ GÖZ ELEĞİ”-nde ELİ-yoRr BAKın!.
*
SEVd >YÂRe YÂRe ->SIZI mı BİLmem!
DÖNmeyEN DÜNyânın ->HIZI mı BİLmem!
HAVVA-nın İLK OĞLU-KIZI mı -> BİLmem!
“AN A”sı B E L E Ğ -in ->B E L İ -yoRr BAKın!.
*
SALınma SEBBeham -> VARma NAZARa
>OLmaz aMMa!. -> OLUR iSE -> KAzARa
TAKMış.. TAKıştırmış.. ->ÇIKmış BÂZÂRa
->CÂHİL-in AKLInı ->Ç E L İ -yoRr BAKın!.
*
SANma!. -> SeBBEhası ->Kısır bir DÖNğü
“KULLUK KILICI-nın UCU”-nda -> SüNGü
AŞK-ı ŞİRİN OLmuş ->“KEVN-in KÜLÜNGü”
FERHAT KALB DAĞInı ->D E L İ -yoRr BAKın!.
*
MecNÛN-un ->LeYyLÂ-sÎn ZüLFün TELİne
-> KEREM-i -> “ASLI-sÎn SEVd YELİ”-ne
-> “hERkESÎN İPİ” -ni -> ALmıŞş E L İ –ne
>YÂRim -> ARDı SIRa ->G E L İ -yoRr BAKın!.
*
->KâBİL-i -> HâBİL-i -> kÂN kardEŞine
->İ B R A H Î M -i >SOKup AŞK AT-Eşine
->“ASLI ANA”-sının -> DÜŞmüş PEŞİ-ne
KEREM KUL KUZUsU ->M E L İ -yoRr BAKın!.
-> Kul ihvÂNi KUZu-m->M E L İ -yoRr BAKın!.
Aleyhisselâm..
يُسَبِّحُ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ ---“YUSEBBİHU lillâhi mâ fîs semâvâti ve mâ fîl ardıl melikil kuddûsil azîzil hakîm(hakîmi) :Göklerde ne var, yerde ne varsa (HEPSİ) O mülk-ü melekûtun eşsiz hükümrânı, noksaanı mucib herşeyden pâk ve münezzeh, gaalib-i mutlak, yegâne hukûm ve hikmet saahibi ALLÂHI TESBÎH (VE TENZÎH) ETMEKDEDİR.” (Cuma 62/1)
Yusebbihu: tesbih eder. Sebbaha: yüzmek..
Yerdeki göklerdeki ZeRReler yani ATOMlar;
NeşRlerinden HaŞRlerine kadar döndüler, dönmekteler ve dönecekler.
Bu SeBBaHa yüzüş RAKSı, hep sürecek her AN yeniden Yaratılanlarla ŞEENULLAHta..
Ve ne zamAN AKILlarımız DEVR-ÂNı Anlarsa ve DEVRe İştirak ederse Yusebbuhu Zikr-i Dâmindeyiz inşae ALLAH..[/b]
bir “BEN” Vardır “bEN”de ->“bEN”den -> İÇErüü!..:
ŞÂHDAMARımdan da AKRABa ->RABBım (MeRKEZde):
وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ ---“Ve lekad halakne'l-insâne ve na’lemu mâ tuvesvisu bihî nefsuh(nefsuhu), ve nahnu AKREBu ileyhi min habli'l-verîdi : Andolsun, insanı biz yarattık ve nefsinin ona ne vesveseler vermekte olduğunu biliriz. Biz ona şahdamarından daha YAKINız.”(Kaf 50/16)
ve ALLAHu zü’L- CeLÂL’im ->“EnALLAH!. (MUHİTte)”:
إِنَّنِي أَنَا اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدْنِي وَأَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي ---“İnnenî enallâhu lâ ilâhe illâ ene fa’budnî ve ekımis salâte li zikrî: Muhakkak ki BEN, YALNIZCA BEN ALLAH'ım. BENden başka EL İLÂH yoktur. BANA kulluk et; BENi anmak için namaz kıl!.” (TâHâ 20/14)
إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ فَمَن نَّكَثَ فَإِنَّمَا يَنكُثُ عَلَى نَفْسِهِ وَمَنْ أَوْفَى بِمَا عَاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ فَسَيُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا ---“İnnellezîne yubâyiûneke innemâ yubâyiûnallâh (yubâyiûnallâhe), YEDULLÂHi fevka eydîhim, fe men nekese fe innemâ yenkusu alâ nefsih(nefsihî), ve men evfâ bi mâ âhede aleyhullâhe fe se yu’tîhi ecren azîmâ: Şüphesiz sana biat edenler, ancak Allah'a biat etmişlerdir. ALLAH'ın ELİ, onların ellerinin üzerindedir. Şu halde, kim ahdini bozarsa, artık o, ancak kendi aleyhine ahdini bozmuş olur. Kim de Allah'a verdiği ahdine vefa gösterirse, artık O da, ona büyük bir ecir verecektir.” (Fetih 48/10)
*
EVVEL-ÂHİR-Z ÂHİR-BÂTında TEK gERÇEK Vardır kiEl-KAHHAR (Kahredici, gücü ile helâk edici, yok edici) olanALLAHU Zu’l-CELÂLki, YAKİN GELinceye kadar DÜŞümüzdür:
يَوْمَ هُم بَارِزُونَ لَا يَخْفَى عَلَى اللَّهِ مِنْهُمْ شَيْءٌ لِّمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ لِلَّهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ ---“Yevme hum bârizûn(bârizûne) lâ yahfâ alâllâhi min hum şey’un, li meni'l-mulku'l-yevm(yevme), lillâhi'l-vâhidi'l-kahhâr(kahhâri) :O gün, orta yere çıkarlar. Onlardan hiçbir şey Allah'a karşı gizli kalmaz. (Allah sorar:) "Bugün mülk kimindir? Bir olan, Kahhar olan Allah'ındır." (Mü’min 40/16)
---Rasûlullah sallallâhu aleyhi ve sellem: “ALLAH kıyâmet günü arzı (yer tabakalarını) Kudret eline alır (kabzeder) semâyı (gök tabakalarını) da sağ eline (içine) dürüp büker, sonra (mahşer ehline) MELİK BENİM (Kâinâtın Mâlikiyim)! Nerede yeryüzünün melikleri (kralları?)” buyurmuştur. (Ebu Hureyre radiyallâhu anhu dan; İbni Mâce, Mukaddime, 192; Buhârî, Zümer Sûresi tefsiri; Müslim, Sıfatü’l-Kıyâme babı)