Muhammedinur

Üzme, Üzülme, Sev, Sevil
Zaman: 03 Nis 2020, 00:37

Tüm zamanlar UTC + 2 saat




Yeni başlık gönder Başlığa cevap ver  [ 5 mesaj ] 
Yazar Mesaj
 Mesaj Başlığı: ZEKAT Kalbi beraklaştırır!
MesajGönderilme zamanı: 28 Eyl 2008, 12:54 
Çevrimdışı
Özel Üye
Özel Üye
Kullanıcı avatarı

Kayıt: 08 Eyl 2007, 02:00
Mesajlar: 8923
Konum: BURSA
Bu konuyu facebook'ta paylan!
Resim


Ka’b ibni Mâlik’den (Radıyallâhu anhü) rivayet edildiğine göre Rasûlüllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) aynı konuda şöyle buyurmuştur: “Yağmurun yağmamasıyla karşı karşıya kaldığınızda, insanların zekât vermediklerini, Allâh’ın da hazine-i İlâhiyyesindeki rahmeti göndermediğini anlayınız. Kezâ vebâ gibi bulaşıcı hastalıkların yayıldığını görünce, zinâ rezâletinin ortalığı kapladığını biliniz.”

Hz. Âdem’den beri insanların geçici yerleşim yeri olan bu yeryüzünde neler oldu, neler oluyor ve neler olacak? Doğada, karalarda, denizlerde, havalarda ne gibi değişimler yaşandı, şu anda dünyanın yaşam standartları ne durumda? Kimler geldi, kimler geçti? Kimler kimlere uydu? Nasıl geldiler, nasıl geçtiler? İnsanlığın, sonu âhirete uzanan bu dünyadaki serüveni nasıl ve ne yönde sürmekte? Kemâl ve zevâl arasında gidip gelen bu dünyada değişmeyen tek şeyin değişim olduğu söylense de, değişmeyen tek bir gerçek vardır. O da, bütün âlemlerin yaratıcısı ve mürebbîsi olan Allâh-u Te’âlâ’nın İlâhi kanunlarıdır. Bu İlâhi kanunlar iyice bilinip uygulandığı takdirde, insanlar hiçbir zaman şaşkınlığa, bozguna ve sıkıntıya uğramamışlar ve uğramayacaklardır.
İlâhî buyrukları bildirmek ve insanlara doğru yolu göstermek için Allâh-u Te’âlâ, sonuncusu Kur’ân-ı Kerîm olan kitaplar göndermiş, bu kitapların yanında, sonuncusu Muhammed Mustafâ (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) olan peygamberler de göndererek kullarına çok merhamet ve lütufta bulunmuştur. Enbiyâdan sonra evliyânın varlıkları da, insanlar için bir rahmettir. İşte başta enbiyây-i ızâm hazerâtı olmak üzere, o peygamberlerin vârisleri olan evliyây-i kirâm hazerâtı da hidâyet ve selâmet yollarını insanlara öğretmiş, numûne-i imtisâl ve rehber olmuşlardır.
Âhir zamanı yaşadığımız bu dönemde bizler, eğer becerebilirsek, istifâde, ders alma ve nasihat yönünden hayli tâlihli durumda sayılabiliriz. Zira kahramanlar ve erenlerle dolu şanlı ve mukaddes tarihimizde, Kur’ân ve sünnetle yoğrularak âlemi şenlendirmiş büyük insanları ve eserlerini tanıyarak, feyiz ve himmet alabilir, onları kendimize örnek alarak hayatımızı manalandırabilir ve onlardan dünya ve âhiret selâmetinin düstûrlarını öğrenebiliriz. Bu yüksek insanların başında mana âleminin sultanı, aşk âleminin serdârı, gönüllerin hayatı, başların tâcı, Kâşif-i esrâr-i kayyûmî Hazret-i Mevlâna Celâleddîn-i Rûmî (Kaddesellâhu Sirrahü’s-Sâmî) gelir. Molla Câmi’nin (Kuddise sirruhû);
An ferîdûn-i cihân-i ma’nevî,
Bes buved burhân-i zâteş mesnevî.
Men çe gûyem vasf-i an âlî cenâb,
Nîst peygamber velî dâred kitâb.

“Ey mana âleminin biriciği!
Zâtının kadrine yeter Mesnevî!
O ulunun vasfında ne söyleyim ki,
Değil peygamber ama kitab sahibi!”

diye övgüyle andığı Mevlâna hazretleri, Allâh-u Te’âlâ’nın ona verdiği bir kerâmet olarak bıraktığı Mesnevîy-i Ma’nevîyyesiyle dün olduğu gibi bugün de insanları irşâd etmektedir ve yarınlarda da irşâd etmeye devam edecektir. İşte bu bağlamda, biz insanların bugün karşı karşıya kaldığı maddî ve manevî buhranların sebeplerine ve çözüm yollarına bakmak istediğimizde, sahip olduğumuz bu büyük manevî değerin, bu mübarek Allâh dostunun kıymetli beyanlarını da ihmâl etmememiz gerekmektedir. Zâten evliyâya sevgi, hürmet ve bağlılık, tarihimizin ve geleneğimizin vazgeçilmez unsurlarındandır.

“Erenlerin himmetini ben bana yoldaş eyleyem,
Her nereye varırısam cümle işim hoş eyleyem”

diyen Yunus Emre de (Kuddise sirruhû), Hak âşıklarının diğer bir sözcüsü olarak Allâh dostlarına uymanın ve onların sözlerine ehemmiyet verip gereğince davranmanın lüzumunu her fırsatta dile getirmiştir.


Kuraklığın Asıl Sebebi

[b]Mevlânaya göre kuraklığın iki sebebi: Zina ve Zekat vermemek
Hazret-i Mevlâna, zekatın verilmemesini ve zinânın ifşâ olmasını kuraklık sebebi olarak ifade ediyor.
İşte biz de burada evliyâ hazerâtının hayat bahşeden mübarek kelâmlarından istifade ederek, günümüz meselelerine manevî yaklaşımlar getirmek sûretiyle, olaylara ve insanlara Îlâhî bir bakış açısı kazandırmak istemekteyiz. Burada ilk olarak kuraklık ve hastalıkların manevî perde arkasını bir nebze açmaya çalışacağız Hazret-i Mevlâna şöyle buyurmuşlardır:
Ka’b ibni Mâlik’den (Radıyallâhu anh) rivayet edildiğine göre Rasûlüllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) şöyle buyurmuştur: “Yağmurun yağmamasıyla karşı karşıya kaldığınızda, insanların zekât vermediklerini, Allâh’ın da hazine-i İlâhiyyesindeki rahmeti göndermediğini anlayınız. Kezâ vebâ gibi bulaşıcı hastalıkların yayıldığını görünce, zinâ rezâletinin ortalığı kapladığını biliniz.” 2


Zekat Kalbi Berraklaştırır

Gelin şimdi Fatih Camii bahçesinde medfûn bulunan, Selânik, Sivas, Adana, Ankara ve Akdeniz adaları valiliği yapmış, hâriciye vezirliğinde bulunmuş, ana dili Türkçeden başka Arapça, Farsça, Arnavutça, Rumca ve Fransızca dillerini çok iyi bilen, idareciliği ve davranışlarıyla halk tarafından çok sevilmiş değerli Osmanlı devlet adamı, âlim ve edîb Âbidin Paşa (1843- 1908) hazretlerinin Mesnevî üzerine yazmış olduğu şerhden, bu beytin açıklamalarına bakalım:
“Zekat ve sadaka insaniyetin birinci esasıdır. Yağmur yeryüzünü nasıl ihyâ ederse (canlandırırsa), sadaka da insanın kalbini aynı şekilde ihyâ eder ve yüce hisler ile berraklaştırır. Sadakanın verilmemesi ve mahlûkata, özellikle de insanlara mümkün olan yardımın esirgenmesi, son derece kabul edilmeyen ve azap ile mahrûmiyeti davet eden bir davranıştır. Zira mürüvvetsiz olan kimse, Cenâb-ı Hakk’ın nihâyetsiz olan hazinelerinden emin olmayıp, bir mikdar sadaka verirse malına noksanlık geleceği zannıyla, hem rızây-i Bâri’yi hiçe saymakta, hem de hemcinsi olan insanlara acımayıp kendini hodperest (kendine tapan, yalnızca kendini seven) biri yapmaktadır. Bu yüzden de âkibeti kederlerle dolmayı hak eder. Mürüvvetsiz kimse, infâk etmeyip kendine sakladığı servetinden dolayı maddeten de hiçbir istifade sağlayamaz. Şöyle ki o, merhametsizliği hasebiyle giriftâr olacağı iç ızdırabından başka ve sadaka verip hemcinsine yardım etmek gibi bir büyük vicdânî zevkten de mahrum kaldıktan sonra, insanların ekserisi tarafından da nefretle anılır. Sadaka vermeyenler kimseye acımadıklarından, böylelerine ne Hak Te’âlâ hazretleri, ne de insanlar acımaz. Rahmet yağmurunun misali olan göz yaşı, o tür insaniyetsiz kimselerin ızdırap ve elem durumlarında hiçbir kimse tarafından görülmez ve lüzûmunda onlara yardım da olunmaz.


Tövbe Etmeyen Zâni Musibetlere Hazırlansın!

Zâni, eğer pişman olmuyor ve irtikâb eylediği zulümden dolayı ağlayıp sızlamıyorsa, o zinâ fiilini ve karşılaşacağı nice nice musîbetleri kendi hânesinde görmek için hazırlansın! Bu belâları defetmeye, önlemeye çare, cidden tövbe edip, şayet erkek müteehhil (evli) değilse, velev fakir olsa bile hemen teehhül eylemesi (evlenmesi)dir. Zira evlenmek, nefis için bin türlü ilgi ve nasihattan daha müessir (etkili) çaredir. Kişi fakirlik ızdırabından korkmasın. Fakirlik ve ızdırap, zinânın belâlarına göre saadet ve rahatlıktır. Hususiyle emrine tâbi’ ve işinde sâ’î (çalışkan, gayretli) olanlara Hakk Te’âlâ hazretleri yeterli bir yardımcıdır.
Livâtadaki (eşcinsel ilişkideki) fenâlıklar da, sayıldığı takdirde nefret uyandırır! Livâta, insan neslinin inkıta’ına (kesilmesine) çalışan bir felâkettir. Livâta, mef’ûlünü, ihsân-i rabbânî olan mertlik gibi yüce bir mertebeden düşürür ve nâmusunu berbâd eder. Fâili ise büyük bir namussuzluğun sebebi ve Hakk’ın emrini bozucu olur. Sûret⠓fâil” denir. Ama hakikatte şeytanın mef’ûlüdür.
Zürriyetin cevheri olan “meni” nikâhlanan kadınların rahimlerine lâyık ve şâyândır. “Meni”, ruha ve bedene müsâit ve hazır olan yapısıyla, fâilin hakikatte görünmeyen evlâdıdır. İsyankâr kişiden gelen o meninin, ne gibi bir yerde boğulduğunu düşünmek bile insanın nefretini artırır ve hayli kederlendirir. Bu çok çirkin ve çok ayıp fiil hakkında söylenecek daha çok şeyler vardır. Ama edep men’ ve muhâlefet; kalp ve kalem kerâhet (tiksinti) ve hicâlet (utanç) eyler! ”3
Cenâb-ı Pîr-i Celvetî, Kutbu’s- Samedânî Seyyid Azîz Mahmud Hüdâyî (Kaddesellâhu Sirrahü’s-Sâmî) hazretlerinin müntesiplerinden Sarı Abdullah Efendi (Kuddise sirruhû) (1584-1661), Mesnevîy-i şerîfin birinci cildine yapmış olduğu beş ciltlik kıymetli şerhde ise, Mevlâna hazretlerinin bu beyitlerinin îzâhında şöyle buyurmaktadır:
Cenâb-ı Hakk Te’âlâ hazretleri, “Zekâtı da verin!” (Bakara Sûresi:110) buyurup emr-i bi’l-infâk (infâk ile emir) etmiştir. Bu yüzden mümine layık olan, İlâhî emirlere uyup Âllâh-u Te’âlâ’nın farz ettiği üzere malının zekatını vermesi ve cimrilik yapmayıp, diğer insanları da kendi şeâmeti (uğursuzluğu ve felâketi) ateşinde yakmamasıdır. Cenab-ı Hakkın emirlerinin çiğnenip, isyan ve günahların âşikâre çoğalması, İlâhî gazap ve azâbın davetçisidir.
Sûreten ve manen, zekat vermeyenlerin ve infakta bulunmayanların gönül arzlarına (sahalarına) ve kalp mezralarına ise Rabbânî lütufların bulutları, bir katre bile İlâhi muhabbet yağmuru yağdırmayıp, üstelik çeşit çeşit kıtlık ve gam gibi belâlarla, üzüntülerle ve şu uğursuz olan dünyaya muhabbet ve himmet beslemekle mübtelâ kılar. Böylelikle bunlar cehâlet ve dalâlette kalıp helâk olurlar. Cana can katan marifetin meyvelerinden nasib ve hisse alamazlar ve ticâretlerinde hüsrâna uğrayarak hidâyet kazancından bir zerreye bile sahip olamazlar.
Şimdi, “(O gün onlara denilecektir ki İşte bugün hiçbir kimse en ufak bir şeyle (bile) zulme uğratılmayacaktır ve siz yapmakta bulunmuş olduğunuz şeylerden başkasıyla cezalandırılmayacaksınız!” (Yâsîn Sûresi: 54) kavl-i şerîfinin gereğince her hâl-ü kârda herkes dünya ve âhirette amelleri ile karşılık bulacağından, âleme yayılan tüm belâların kaynağının şenî’ (çok çirkin ve ayıp) ameller olması hasebiyle Hazret-i Mevlâna buyururlar ki; tâûn (vebâ), zinâ sebebiyle meydana gelir.


Yağmur Hayvanların Hatırına Yağıyor

İbn-i Ömer’den (Radıyallâhu anhümâ) rivâyet edilen hadîs-i şerîfte Rasûlüllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) buyurmuştur ki: Kesinlikle, fuhşiyyât bir toplum içinde âşikâr işlenecek kadar yaygın hale gelirse o halk, geçmişte atalarında görülmemiş tâûnlar (vebâlar) ve hastalıklar ile mübtelâ olurlar.
Ölçü ve tartıda noksanlıkta bulunan bir toplum kıtlıklarla, şiddetli geçim sıkıntısıyla ve sultanın zulmü ile mübtelâ olurlar.
Zekat vermeyi bırakan bir toplumun beldesine gökten yağmur yağmaz. Eğer hayvanlar olmasa asla yağmur göremezler.
Bir kavim ahdi bozarsa (ahde vefâsızlık yaparsa) Allâh-u Te’âlâ, kendilerinden olmayan düşmanlarını onların üzerine musallat eder ve ellerinden ancak bazısı kurtulabilir
.5 Ka’bü’l- ehbâr’dan (Radıyallâhu anh) mervîdir ki: “Her ne zaman Hakk Sübhânehû ve Te’âlâ’nın bir tâifeden yağmuru kaldırdığını gördüğünüzde, muhakkak biliniz ki, onlar infakta bulunmayı kesmişlerdir. Her ne zaman da bir kavmin içinde tâûnun (vebânın) çoğaldığını görürseniz, muhakkak biliniz ki, onlar zinâ ve fuhşiyâtı ifşâ etmişler, yaymışlardır. Hatta doktorlar bu tâûnun mâhiyetinde ihtilâf edip, kesinlikle ilacının bulunup tedavi edilemeyeceğinde ittifak etmişlerdir.”Ayrıca vârid olan bir hadîs-i şerîfte, Ebû Mûsâ el- Eş’arî’den (Radıyallâhu anh) rivâyet edildiğine göre, Rasûlüllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) şöyle buyurmuştur:
Ümmetimin yok oluşu silahla ve tâunladır. Sahâbe-i kirâm hazerâtı (Radıyallâhu anhüm): ‘Yâ Rasûlallâh! Biz bu ta’nı (silahla öldürülmeyi) anladık. Peki ya bu tâûn nedir?’ diye sordular. Rasûlüllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) da: ‘Cinden olan düşmanlarınızın size acı vererek öldürmede bulunmaları ve her şehâdettir’ buyurdular.”
6
İbn-i Esîr (Rahimehullâh) buyururlar ki; hadîs-i şerîfte geçen “Ta’n” kelimesi, mızrak ve kargı ile öldürmek manasındadır. “Vehz” ise delip geçirmeden mızrak batırmaktır. Tâûn geçmiş ümmetlere azap idi. Ümmet-i Muhammed’e ise rahmettir. Hazret-i Rasûlüllâh (Sallâllâhu Aleyhi ve Sellem) ümmeti için dua edip, “Allâhım! Ümmetimin sonunu ta’n ve tâûnla kıl!” 7 buyurmuştur.


‘Zinâdan Cihâna Vebâ Düşer’

Bilinmelidir ki, tâûndan (vebâdan) kaçmak haramdır. Ancak tâûn olan yere girmekte ise ihtilâf olunmuştur. Sahih olan rivayet, mekruh olduğudur. Rivayet olunur ki, Hazreti Ömer ibn-i Hattâb (Radıyallâhu anh) bir zaman Şam’a sefer edip oraya yaklaştıklarında, Şam-ı şerîfte tâûn olduğu kendisine bildirildi. Bazı sahabîler ile yaptığı istişârelerde, kimisi geri dönmek evlâdır deyip, kimisi de ihtilâf edince, Hazreti Ömer (Radıyallâhu anh) muhâcirlerin ve Kureyş’in ihtiyarlarını davet edip, onlarla da müşâverede bulundu. Onların geri dönmeye kesin karar vermesi üzerine de, bu görüş doğrultusunda azmetti. Biraz sonra Abdurrahmân ibn-i Avf (Radıyallâhu anh) gelip: “Ben Hazret-i fahr-i kâinât’tan (Aleyhi ekmeli’t- tehiyyât) işittim: ‘Eğer bir yerde tâûn (vebâ) olduğunu duyarsanız oraya gitmek için davranmayınız. Şayet bulunduğunuz yerde ortaya çıkarsa, bu sefer de o vebâdan kaçmak için oradan çıkmayınız’ buyurdular, deyince, Hazret-i Ömer (Radıyallâhu anhü), çok sevindi, Abdurrahmân ibn-i Avf’a (Radıyallâhu anh) dua ve senâda bulundu ve Şam’a girmeyerek geri döndüler.
Şimdi hadîs-i şerîften malûm oldu ki, tâûn (vebâ), habîs (pis) ruhların ta’ni (silahla öldürmesi) olup, o habîs ruhlar, kimisi mızrakla kimisi okla ve diğer savaş aletleriyle tâûn zamanında memur oldukları mahalleri gezip emr-i hak ile, işaret olunanları yakalayıp öldürürler.
Tâûn zamanında bazıları rüyada, bazıları (manevî) keşifle tâûna yakalanmış tâifeleri müşâhede ederler. Celâl ehli olan meczûplar dört fırka olup, sonuncu fırkası tâûn askerinin zâbitidir ve Allâh’ın emriyle tâûna müvekkel olup, bu hizmetlerinde kâim ve sâbittirler.
Zânilerin yakınlaşmada bulundukları esnada yaptıkları nefsânî tasavvurlar ve şehvânî tehayyüllerden ve yıkandıklarında dökülen mülevves (kirli, pis) damlalardan, Hakk Te’âlâ habîs (kirli, pis) ruhlar yaratır ve onlar da “tâûn (vebâ)” olurlar. Onun için Hazret-i Mevlân⠓Zinâdan cihâna vebâ düşer” buyururlar. Zira kâmil veliler bu temessülü ve manayı ayânen görürler.
“Sirac-ı ümmet, Zirve-i fekâhet, Muktedây-i enâm, İmam-ı A’zâm Ebû Hanîfe en-Nu’mân (Aleyhi’r- rahmeti ve’l- gufrân) hazretleri de manevî keşifle, ma-i müsta’melden (ibadet niyetiyle kullanılan sudan) damlayan suların kipkirli olduğunu müşâhede etmişlerdir. Zira abdestte yıkanan uzuvlardan günahlar dökülmektedir.”İşte hayır ve şerden zâhirde yapılan her amelin, ona uygun bir de görünmeyen manevî bir görünüşü vardır. Ancak erbâbının buna muttali’ olduğuna dair misaller hayli çoktur. Şu ana kadar zikrolunan zinâ ve tâûn, âfâkîdir (dış âleme âittir). Bir de enfüsî (nefsin iç âlemine âit) zinâ ve tâûn vardır. Şimdi onlar bunlardır ki, akl-ı meaş (sadece dünya yaşamıyla ilgilenen akıl), şeytanın aracılığı ile nefs-i emmâre-i bi’s- sû‘ya (kötülükle çok çok emreden nefse) yaklaştığında dünya sevgisi, makam hırsı, kibir, kendini beğenme, buğz, hased, şehvet ve gazap gibi evlâd-ı zinâları (zinâ çocuklarını) doğurur ve her birinden nice rezîl ahlâklar dallanır. Günahlar Sebebiyle Dengeler Bozuluyor
İşte, en büyük bir tâûn salgını, âfâka (dış âleme) ne şekilde zarar verirse, bu rezil hasletler de gönül şehrinde olan muhabbetullah (Allâh sevgisi), şükür, kanaat, zikir, ibadet, tevâzu, meskenet, hulûs gibi bi’l-cümle tüm güzel ahlâkları hebâ ve helâk ederler.8
Velhâsıl, işlenen günahlar sebebiyle, İlâhi kanun gereği yeryüzünde ve gökyüzünde hayati önem taşıyan dengeler bozulabilmektedir. Bu yüzden her ferd günahları sebebiyle yalnız kendisini değil, içinde yaşadığı cemiyeti, toprakları, havayı ve suyu dahi olumsuz yönde etkileyeceğinin bilincinde olmalıdır. İşte, gerek toplumda gerek doğada karşılaşılan felâketlerin ve düzensizliklerin sadece görünen maddî sebeplerine değil, onların manevî dinamiklerine de bakıp, ona göre gerekli tedbir ve çarelere başvurulması, insanlık için en isabetli yol olacaktır. Nitekim inanan, salih amel işleyen ve takvâ sahibi olan kulları için dünya ve âhiret selâmet ve saadetini vaad eden yüce Mevlâ Te’âlâ, Kur’ân-ı Kerîm’deki şu beyanıyla kullarını ikaz etmiştir:
O (insa)nlar kendi nefislerinde bulunan (güzel vasıflar)ı (kötüleriyle) değiştirinceye kadar gerçekten de Allâh bir toplumda olan (nimet, âfiyet vesâir lütufların)ı (belâ ve azapla) değiştirmez. (Ra’d Sûresi:11)


DİPNOTLAR:
Âyet-i kerîmelerin meâlleri: Mahmud Ustaosmanoğlu, Kur’ân-ı Mecîd ve Tefsirli Meâl-i Âlîsî
1- Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî, Mesnevîy-î Manevî; cilt:1, beyit no:88
2 - Ankaravî, Şerh-i Mesnevî:1/12
3 - Âbidin Paşa, Tercüme ve Şerh-i Mesnevî; 1/105-107
4 - Sarı Abdullah Efendi, Cevâhir-i Bevâhir-i Mesnevî; 1/187
5 - Ali- el Müttekî, Kenzü’l-ummâl, 16/81, no:44014; Taberânî, el-Mu’cemü’l-Kebîr, 11/45, no:10992; el-Münâvî, Feyzü’l- Kadîr,3/602, no: 3945
6 - Ahmed ibn-i Hanbel, el-Müsned, c:32,sh:293, no:19528, 19743
7 - Ahmed ibn-i Hanbel, el-Müsned,c:32,sh:521, no:19744
8 - Sarı Abdullah Efendi, Cevâhir-i Bevâhir-i Mesnevî; 1/186-189

_________________
Resim


Başa Dön
 Profil  
Alıntı ile cevapla  
 Mesaj Başlığı: infak
MesajGönderilme zamanı: 06 Oca 2009, 05:57 
Çevrimdışı
Saygın Üye
Saygın Üye
Kullanıcı avatarı

Kayıt: 18 Kas 2007, 02:00
Mesajlar: 297
DR. HALUK NURBAKİ
İNFAK KABİLİYETİNİ ARTIRACAK ÇARELER

Bunun için İNSANIN İLK OLARAK AHLÂK-I MUHAMMEDΒYE KARŞI ARZULU OLMASI, İSTEK DUYMASI ve mutlaka ben bu yoldan gideceğim demesi lazım gelir. Çünkü Cenab-ı Hakk, Yüce Kitabında, “Ben size iki tepe gösterdim, ama zor olanına tırmandınız, zor olanını başaramadınız” buyuruyor. Zor olan bu hadiseyi Cenab-ı Hakk tanımlarken, “Niçin siz bir mü’min olarak akabe denen o zorluğa gelmiyorsunuz” demektedir. Bir anlamda ehl-i meymenenin, yani hayırlı insanın teşekkül edebilmesi için İNFAKI VERMEKTEDİR..
Bir insanı kurtarmak çok önemlidir. O da bir çeşit infaktır. Kendisini feda ederek bir insanı kurtarmak Cenab-ı Hakk’ın bir mü’minden beklediği en önemli davranıştır. Cenab-ı Hakk’ın bir başka emri ise büsbütün hayret vercidir. “ZOR GÜNDE KAPILARINIZI ARDINA KADAR AÇIN.”
Bu “zor gün” dediğimiz nedir? Bu soruyu Efendimize sormuşlar. Efendimiz “Zor gün, kıtlıktır, salgın hastalıktır, düşman işgalidir” buyurmuştur. Yüce Kitabımız BİZİM HAYIR EHLİ OLMAMIZ İÇİN zor günde, kıtlıkta, salgın hastlalıkta, düşman işgalinde ve tabii felâkette kapımızı ardına kadar açmamızı söylüyor.
CENAB-I HAK İNFAKI NASIL TARİF EDİYOR?.. Bunu iyice bilmek lazım gelir ki, kulluk zilletinden kurtulmak, bir anlamda kulluk sıkıntısından kurtulup mânânın sonsuz güzelliğine intikal etmek, Cennetin bitmeyen nimetlerine ulaşabilmek için yasa bellidir. “ZOR GÜNDE HERŞEYİNİZİ PAYLAŞMALISINIZ” Cenab-ı Hakk bu hükmü bize getirerek, nefsin pençesine düşmememizi emrediyor.
Bizim yapacağımız şey, yarım yamalak bilgi ve bize yapılan sun’î tanımlarla EFENDİMİZE YAKLAŞMA DEĞİL EFENDİMİZİN AHLÂKINA, KUR’ÂN EMRİYLE NASIL İNTİKAL EDEBİLECEĞİMİZİ BİLMEK VE NİYET ETMEKTİR. Evvelâ biz, FAHR-İ KÂİNAT EFENDİMİZE MAKBUL OLMAYA NİYET EDECEĞİZ. ONU SEVMEDEN HİÇBİR YERE VARILAMAYACAĞINI, KÂİNATTA HİÇBİR SIRRA ERİLEMEYECEĞİNİ KABUL EDECEĞİZ. Bunu kabul ettiğimiz zaman Ahlâk-ı Muhammedî’ye talibiz demektir. Ahlâk-ı Muhammedî’ye talipsek, Cenab-ı Hak, “Nefsine dur diyeceksin. Bunun başka çaresi yok” diyor…
Cenab-ı Hak bunun zorluğunu, yarattığı insanoğlunun nefsindeki şiddetli menfilik dolayısıyla bildiği için, bize çok büyük bir fırsat vererek kaderi bile infak ve sadaka düğümleri içerisinde bağlayarak bize zorunlu ibadet yaptırmak istiyor. Yani bütün ibadetler zorunludur ama infakta ayrı bir zorunluluk vardır.
Namaz gibi İslâmiyetin temeli olan bir ibadet, infakla bağdaştırılmıştır. Efendimiz ise “İNFAKI OLMAYANIN NAMAZI YOKTUR, NAMAZI OLMAYANIN HİÇBİRŞEYİ YOKTUR” buyurmuştur. Bu ne demektir? Cenab-ı Hak, “Eğer siz, Benim huzuruma, Cennetime tekrar gelmek istiyorsanız, namaz kılmak zorundasınız, ama namazın başına infak şartı koydum. İNFAK VE NAMAZ BİRARADA OLMADAN GELEMEZSİNİZ” buyuruyor.
Boşu boşuna kendimizi aldatmayalım. “BENİM KALBİM TEMİZ, BEN KİMSEYE KÖTÜLÜK YAPMAM” gibi. Zaten kötülük yapamazsın. Birtakım toplum kuralları, kanunlar kötülük yapmanı engelliyor. Yani gidip kimsenin ırzına geçemezsin. Bunları yapmıyorum diye de kendine meziyet çıkaramazsın. SEN KÖTÜLÜK YAPMAMAKLA AVANTAJ SAHİBİ OLAMAZSIN. İYİLİK YAPMAKLA AVANTAJ SAHİBİ OLURSUN. Bu çok hassas bir noktadır. Herkes sanıyor ki, “BEN KİMSEYE KÖTÜLÜK YAPMIYORUM; BENİ ALLAH, CENNETİNDE BAŞ KÖŞEYE OTURTACAK” HAYIR, SEN İYİLİK YAPMADIKÇA CENNETE İNTİKAL EDEMEZSİN. İYİLİK YAPMAK DA İNFAK MOTİFİ İÇERİSİNDE TOPLANMIŞTIR. Güler yüzlülükten, tatlı sözlülükten, malını dağıtmaktan tutun da saadete, sağlığa hasret düşmüş insanlara elimizi uzatmakla mükellefiz.
Binaenaleyh BİR MܒMİN eğer bir anlamda Allah’a tâlipse, FAHR-İ KÂİNAT EFENDİMİZE DELİCESİNE SEVDALANMAK ZORUNDADIR. Çünkü bunu Efendimiz başarmıştır. Bütün kâinatta, varlıklar içerisinde Allah’a açılan pencerenin TEK SAHİBİ EFENDİMİZDİR… O’NA SEVDALANMAKDIKÇA ALLAH’I BULAMAYIZ. FAHR-İ KÂİNAT’A SEVDALANMAK DA ONUN AHLÂK-I MUHAMMEDΒSİNİN ÇADIRI ALTINDA HİÇ DEĞİLSE BİR KUM TANESİNİ TUTABİLMEKTİR. İşte Fahr-i Kâinat Efendimizin insanları kurtarmak, Allah’a takdim etmek için getirdiği AHLÂK-I MUHAMMEDÎ YOLU, Kur’ân âyetleriyle çepe çevre sarılmış şekilde İNFAKTIR, NAMAZDIR. Bunlardan kaçarak ben kulluğumu devam ettireceğim diyemeyiz. Bir insan, “Ben Cennete gitmek istiyorum, hayattaki zorlukları aşmakta zorluk çekiyorum, bu zorlukları bir kolaylıkla aşsam” diyorsa, bunun formülünü ALLAH vermiştir. RABBİMİZ “İNFAK EDİN” DİYOR…
Nefsi dizinizin dibine oturtup, “Ey nefis senle beraber bir yolculuğa çıktık. Yani ben seni taşımakla, Rabbime götürmekle, mükellefim. Lütfen menfaatlerini yok etme, bu yolculukta selâmetle deryayı geçip ufka varmak istiyorsan, Rabbimin emrettiği şey zoruna da gitse yapmak zorundasın, Gel bunu beraber yapalım. Ben sana mümkün olduğu kadar gönlümden cereyan vereyim. Sen de mümkün olduğu kadar DÜNYAYA ÇEKİŞ ŞİDDETİNDEN VAZGEÇ. DÜNYADA OLAN HER TÜRLÜ SALTANATIN, MENFAATİN VE SERVETİN NASIL SÖNDÜĞÜNÜ GÖRÜYORSUN. GÜZELLİĞİN BEŞ ON YIL İÇERİSİNDE NE HALE GELDİĞİNİ GÖRÜYORSUN. GEL KENDİNİ ZİLLETE DÜŞÜRME İNFAK ATINA BİN, BERABER SELÂMETLE GİDELİM” DEMEK ZORUNDADIR…
_________________________________________________
Peygamber Çizgisinde Yaşamak kitabından alınmıştır.

_________________
Resim


Başa Dön
 Profil  
Alıntı ile cevapla  
 Mesaj Başlığı:
MesajGönderilme zamanı: 06 Oca 2009, 08:00 
Çevrimdışı
Özel Üye
Özel Üye
Kullanıcı avatarı

Kayıt: 16 Eki 2008, 02:00
Mesajlar: 649
Ey vefalı ve atâlı olan Rabbım! Cefa içinde geçip giden ömre merhamet et!
Amîn...

_________________
Resim


Başa Dön
 Profil  
Alıntı ile cevapla  
 Mesaj Başlığı:
MesajGönderilme zamanı: 07 Oca 2009, 07:17 
Çevrimdışı
Saygın Üye
Saygın Üye
Kullanıcı avatarı

Kayıt: 18 Kas 2007, 02:00
Mesajlar: 297
CÜNEYD BAĞDADİ HAZRETLERİNDEN

Soğuk bir günde kuşlara yem veren bir ateşperestin yanından geçiyordum.Ona dedim ki;
-İman olmayınca bu yaptığının faydasınu göremezsin.Allah bu yaptığın iyiliği,ancak iman ile kabul eder.
-Belki kabul etmez ama,bu yaptığımı görmez,bilmez mi?
-Elbette görür ve bilir
-Öyleyse bu bana yeter.
Aradan yıllar geçti.Bir hac mevsimi tavaf sırasında bir zatın:
"Ey Kainatın sahibi!Ey bu Beytin Rabbi!Herşeyi gören,işiten,bilen sensin,diye gözlerinden yaşlar dökerek.Beytullah'ı aşk ve vecd içinde tavaf ettiğini gördüm.Yüzünde iman nuru parlıyordu.Dikkat edince,bu nur yüzlü zatın,birkaç sene önce karlı bir günde kuşlara yem veren ateşperest olduğunu hatırladım.Tavaftan sonra,kendisine yetiştim usulca koluna girdim.Bana:
İşte Allah gördü ve bildi,dedi.Bire anda aşkla çırpınmaya başladı.Hayretle yüzüme bakarak:"Allahu Ahad,Resulun Ahmed" sayhasıyla ruhunu teslim etti.
O anda hafiften bir ses şöyle diyordu:


"Ey Cüneyd! Sen Beyt'imi arzu ettin, Beytimi Buldun."O,Beni arzu etti, Beni Buldu."

_________________
Resim


Başa Dön
 Profil  
Alıntı ile cevapla  
 Mesaj Başlığı:
MesajGönderilme zamanı: 22 Ağu 2009, 02:09 
Çevrimdışı
Kıdemli Üye
Kıdemli Üye
Kullanıcı avatarı

Kayıt: 24 Mar 2008, 02:00
Mesajlar: 487
Hadis No : 1998
Ravi: İbnu Abbas
Tanım: Resulullah (sav) Hz. Muaz (ra)'ı Yemen'e gönderdi. (Giderken) ona dedi ki: "Sen Ehl-i Kitap bir kavme gidiyorsun. Onları davet edeceğin ilk şey Allah'a ibadet olsun. Allah'ı tanıdılar mı, kendilerine Allah'ın zekatı farz kılmış olduğunu, zenginlerinden alınıp fakirlerine dağıtılacağını onlara haber ver. Onlar buna da itaat ederlerse kendilerinden zekatı al. Zekat alırken halkın (nazarlarında) kıymetli olan mallarından sakın. Mazlumun bedduasını almaktan kork. Zira Allah'la bu beddua arasında perde mevcut değildir."

Kaynak: Buhari, Zekat 1, 41, Sadaka 1, 63, Mezalim 9, Megazi 60, Tevhid 1; Müslim, İman 31, (19); Tirmizi, Z

_________________
Resim


Başa Dön
 Profil  
Alıntı ile cevapla  
Eskiden itibaren mesajları göster:  Sırala  
Yeni başlık gönder Başlığa cevap ver  [ 5 mesaj ] 

Tüm zamanlar UTC + 2 saat


Kimler çevrimiçi

Bu forumu gezen kullanıcılar: Hiç bir kayıtlı kullanıcı yok ve 80 misafir


Bu foruma yeni başlıklar gönderemezsiniz
Bu forumdaki başlıklara cevap veremezsiniz
Bu forumdaki mesajlarınızı düzenleyemezsiniz
Bu forumdaki mesajlarınızı silemezsiniz

Geçiş yap:  
cron
POWERED_BY

Türkçe çeviri: phpBB Türkiye