![Resim](https://www.muhammedinur.com/photos/galleries/mesajresimleri/yazitepema2.jpg)
YÜREK YANGINLARI
Ne zaman biraz havalanıp, kendi âlemimde uçmaya başlasam,
bir yaramaz avcı kulunu gönderip, bir kanadımı kırdırıp, yine beni yere indirir Mevlâm!.
Maddeleşir herşey, çevremde kaybolur, beni mest eden, manâ ve anlam.
Oysa en büyük ızdırabım, yaşamın hep kıyısında dolaşmak, derinlerine varamamak.
Bilirim ki, hayatın incileri ve hazineleri hep derinlerde saklıdır. Buradadır işte asıl yaşamak.
Yüksek uçan nefs turnam, yerden haberin var mı?
Sır-rın senindir, sormam, yârden, haberin varmı?
Sözle ok atar ağyar, yaralarım kanatır,
Nura âşık uçarsın, nârdan haberin varmı?
Oysa nefsim iyi bilir, nârda yanmayı. Pervâne gibi, yanar yanar, yine ateş-i aşka düşer.
Yanmazsa ateş, ne can olur, ne nur, ne de aşk-ı ilahî. Ne de hamlığım nârsız pişer.
Her yanışta bir mücevher açığa çıkar, nefsimden. Tâ ki, yana yana, alâ-i illuyûna dönsün esfel-i sâfilinden.
Kömürden elmasa dönen, nefsim, cilâlandıkça aşk-ı ilahi ile, Hakk tecellilerinin aynasına dönüşür, en iyisinden.
Ey gönül aynamdan görünen güzel,
Sen’den başka varmı, hakiki ve özel,
Sen’inle erilir, Sana, sonu yok "tek",
Sen’inledir Ebed, Sende gizli Ezel.
Varlık ateşimi yakan, sonra suya doymaz toprağa karıp, beden evine konuk, dünyaya misâfir eyleyen, Rabb’im!.
Perdeler ardından, “Seven - Sevilen - Sevgili”, Sen’i fark edip de aşkına düşmemek mümkün mü? Kİ, olmasın nasibim.
Beytullah’ın olan Kâbe’de, Hacer-ül Esved’ i öperken dudaklarım, Kâbe’nle yer değiştiriyordu inan muhabbetinden kalbim.
Vuslatından çıldırmamak için, Zem-Zem Kuyusundan dökülür gibi akıp durmuştu, hani gözlerimden, gözyaşı selim.
Biçâre kuluna, neydi o ikrâmın, neydi o cömertliğin? Demek kulun bu kadar muhtaç, bu kadar aç tı sevgine,Yâ Vedûd, Yâ Kerîm(CC).
Bakmayın toprağın karasına, sakın,
İçinde kim-ne var, asıl ona bakın,
Yer-gök birleşmiş de, insan olmuş a'yan,
Karanlığa AŞKın, gözlerinden bakın!.
Sevmiyor kibiri, enâniyeti, benlik ve nefsaniyeti. Kibriyâ ve azameti kendine has olan yüce lerden yüce, sevgililer sevgilisi, ALLAH'ım celle celâlihu.
Kul, âcizliğini, fakirliğini, muhtaçlığını ve mecburluğunu bildiği sürece, İkram-ı İlahî’ye mazhar olur. Ve de tövbe istiğfarla, yıkanır benim dahi her günahım.
Ne baharlar gördü, ne yazlar, ne hâzânlar, ne kışlar, şu ömrüm. Asıl şimdi ihtiyarlık kışında, ömür güneşim, ömür gecem ve ömür sabahım.
Ne ibâdetlerim, ne hayır hasenât, ne hamd-ü senâlarım, kurtarır beni "Yevmiddin"de, yalnızca Sen'in Yed-i Kudret’inde, cümlenin olduğu gibi, benim de salâhım.
![Resim](https://www.muhammedinur.com/resimler/stern2.jpg)
![Resim](https://www.muhammedinur.com/resimler/hadisgrafik.jpg)
![Resim](https://www.muhammedinur.com/resimler/ayetgrafik.jpg)