MAKSEMin ADını bİLe BİLmezken ilk kez görmüştüm bu YOKuşta ev ARArken yaşlı yorgun vurgun ÇIKışını.. “BALTaaciiii!.. Oduncuuuu!..” diye bağırmak istiyor da nefesi kesilince“tühh ülen!.”DERcesine kendi SESine gülümsediğini..
AYYylar AYYlara Yıllar Yıllara sarıldı giTTi.. çok karşılaştık bu dik YOKuşta BİZ..
Kambur SıRTında takım-Taklavâtı.. arada bir durup gök yüzüne: “Odunciiiii!”çığlığın çok İZledim ardı sıra..
O eşsiz GÖÇmen BeyEFendiliğiyle: “Efendim 82 Yaşındayım.. İŞkodra’da Doğmuşum BUrasu Bursa’ya GÖÇmen geldik.. bir oğlan bir kızım var.. başları derdindeler.. emekli olmaya gücüm yetmedi.. elimde bu el bıçkısı biiii de BALtam ve de ASÂm kaldık!.. amma hamdolsun ekmek paramı DİLenmemekteyim daha!..” derken mavi çıpıl gözleri BULutlara dalmaktaydı tıpkı Kalaycı YAHYA BaBam gibi....
**
“BaBa ayazdasın gibi görünüyon!” dediğimde.. “Hee vallaha canciğerim! Siftah olmadı.. Temmuz girdi kim odun keSStirecek YaHya!..” dedi de.. iKi gözlerimiz menevİŞleniverdi.. “benimkin bu kadar!”dedi.. aldığı 5 liraydı… ağlamam YÜZümü YIKamadı sanırım..
**
Bu gündü..
İçim DIŞımdaydı.. ULU CÂMiye İndim İKİndiye.. cüz Okudum güyâ..
DELiDOLu Çıkarken meşhur MAKSEM YOKuşunu birden Önümde BULdum YaHYa BaBayı.. hiç SESsi çıkmıyordu.. İKİde BİR SOLuklanıp tırmanıyordu.. “DıRRlanma!.. TıRRman BaBa!”dedim.. döndü.. güldü.. kaldırıma ÇÖKüVERdi.. DERDleştik DERûnumuzda..
**
“AĞ SAÇlar yine UZUyoo!”dedi.. ve“ne güzel BOYAcın var!.. benim de KAZıyan BeRbERim güzel!" dedi.. kasketi çıkardı.. resim çektim..
“TEKe TEK tERas TEKKemiz NErde?” dedi..“o da NE?”dedim.. “AŞK OLsun yani!”dedi ve içten kıkırdadı yüreği... gösterdim Darmadumanın CAN Kafesini uzaktan.. çok sevindi.. “Ramazan mubarek de geldi 65 yıl kesintisiz dayandı bu iskelet, bakalım bu yıl nidecek KıtmîRim!.”dedi AĞlarcasına/GÜLercesine..
Sarıldı.. AYRıldık.. “ODUNciiii!”diye güyâ BAĞırdı.. bana DÖNdü kıskıs güldü…
Ve yine yukarı YOKuşlara VURdu GİTTi SESSizce…
**
Yine GURBet/KURbet GeCElerinde İÇim..ve bir ISSlık TUTTurdu İÇmdeki Çılgın ÇoCuk derinden tAMM Yerinden..
DeLi DOKTORum DERmÂNım!. -> DERbendli DeLi HaSANım! “YeLLenmeden TeYYare”cim! -> YÂRAya AT-EŞ BAS-anım!. ALTmış KOÇ KATımlık ÇOBAN -> YANık Yürek Osman BaBam ---> AŞKın YASA - ÂSÂsını --> GARİB BOYNUMa ->ASanım!..
11.02.13 -> 15:26
brsbrs-gmlk.. yllrı..
Derbendlim Hasan Babam.. en arkada en kuytu yerde..Ulu CÂMİde Aksarayda.. Vâiz Efendi coşmuş..kimisini ceNNete kimisini ceheNNeme ATmakta… Bağırıp çağırmakta.. Herkes mest olmuşken..geri döndü bana sessizce: “osuruktan Teyyare!”dedi…
GÖKteki YILDIZlar giBi SAĞnak SAĞnak YAĞan SEVgi ANA-> Göbek BAĞı ->BeBEk.. SEVen -> SEVilen -> SEVgili..
29. SALÂVÂT-I ŞERÎFE : İbrâhim-i Dessûkî (kaddasallahu sırrehu)'nun salâvâtı: Çok azîz bir Muhammedî âşık olup Evliyâullah: “ Bu salâvâtın faziletini ALLAH (cc) bilir.” demişlerdir.
TÜRKÇESİ
"Allahumme salli ve sellim ale'z-zâtî'l-Muhammediyyeti'l-latîfeti'l-ehadiyyeti Şemsi semâi'l-esrâri Ve mazhâri'l-envâri Ve merkezi medâri'l-celâlî ve kutbi feleki'l-cemâlî Allahumme bi sırrıhi ledeyke Ve bi seyrihi ileyke âmin havfî ve âkil asreti vezheb huznî ve hırsî Ve kun lî ve hûznî ileyke minnî Verzuknî'l-fenâe annî Vellâ tec'alnî meftûnen bi nefsî Mahcûben bi hissî Vekşif lî an kullu sırrın mektûmin Yâ Hayyu Yâ Kayyûm!"
MÂNÂSI
"ALLAH'ım! Sırlar Semasının güneşi, nûrların mazharı, Celâl Dâiresinin merkezi(dönüm noktası : akdes noktası), Cemâl Feleğinin (yörüngesinin) kutbu(devrânda devreden cismin cihân çarkının aksı)olan; Ahadiyyet(her hususta mutlak teklik)lâtifetinin(Ahadiyyetten Ahmedîyyete lütûf edilen incelik ve hakikatlerin)tecellîgâhı(ilk zuhûr yeri, çoğalma ocağı olan)Zât-ı Muhammedîyyete salât-ü-selâm eyle! ALLAH'ım! O'nun Senin yanındaki sırrı (teslimiyet)ve Sana olan(istikamet) seyrinin hakkı için; korkumu gider emin kıl(emniyette eyle), (imkanla imtihan seyr-ü-sülûkümde, teslimiyet ve istikamet tevhidinde) ayak kaymalarımı(yolda sürçmelerimi, takılıp düşmelerimi yoldan geri kalmalarımı)azalt, hüznümü(üzüntümü, kederimi)ve hırsımı(dünyaya tamahkarlığımı)gider(bertaraf et),benden yana(lehime) ol; beni, benden Kendine(Sana)al(çek),beni benden fenâ ile rızıklandır (benlik hastalığımdan kurtar, benliğimin yok olmasına izin, inâyet ve hidâyet eyle, nefs perestlikten âzâd et!). Beni nefsime meftun kılma(nefsimin fitnesine düşürme, nefsimin hevâ ve hevesiyle sihirletme, nefsime tüm gönlümü verip ona vurulan, düşkün ve âşık olan kılma!). Âfâkı (dış dünyayı) tanıdığım hislerimi(enfüsümü ve özümü tanıdığım duygularımı) bana(şühûdî tevhid tekemmülüme) hicâb (perde, engel, yol kesici, çeldirici)etme! Bana her türlü, tüm gizli (saklı)sırları aç(ifrat ve tefritten koru, i'tidal üzere ve hazımlı kıl, şaşırtma-taşırtma!)YÂHAYYUYÂKAYYÛM(celle celâluhu)!"
iŞ-te bÖYLe cÂN doSTlar!
Bâzen effKÂRlanır, GEÇmişimi ÖZlerim.
SeSSizce Ağlarım, YAŞla dolar gÖZlerim..
ÇiÇek Sepetinde ÇiÇek AÇar SeSSiz sÖZlerim…
RabiÂtü’L- ADeVviYye kaddesallahu sırraha.. KaDERin ÇİLLe TEZgÂHlarında taranıp.. HaSaNu’L- BASRî DiYÂRı BAĞdad’ın DIŞında BİZim ÇÖLde bir ÇARdak KURmuş.. TEKe TEKte.. YAPaYALnız YAŞardı.. kENdisini ziYÂRete GELenLer uzaktan onun etrafında her türlü VAHşi HAYyvÂNLarın BİRLikte CEM’ OLdukLarını GÖRürLerdi.. ASLanLa CeYyLÂN yanyana sarmaşdoLaş..
Bu SIRRı FAŞş OLunca.. BAĞdad’ın Lâf-ı GüzÂF YeLLenmeden TeyYÂRe güyâ ÂLimLeri küçümseyip: “Gidip GÖRelim hele bir!.” derler..
Uzaktan HÂLini görüp HAYyret ve DEHhşet İÇİnde KALırLar.. Ancak tüm HAYyvÂNLar KAÇışmıştır!.
RabiÂtü’L- ADeVviYye kaddesallahu sırraha’ya: “DELi Kadın bU HAYyvÂNLar Niye KAÇıştı?!.” DEdikLerinde RabiÂtü’L- ADeVviYye kaddesallahu sırraha: “NEFSine KuL AHhmakLardan Elbette KAÇarLar!. SİZin onların etinde kemiğinde GÖZünüz var!. bENim ise ALLAH İÇin DOSTLuğum!.” BUyurur.. bu da biRr MaSALLmış GÜLümm!..
Kafese kapatılan kuşların belli süre sonra kafes kapağını AÇsanız da kafesten ÇIKmaya ya cesartleri yoktur ya fark edemezler alışmışlıktan!..
Sineklerin CAMın arkasını GÖRüp ÇARPa ÇARPa ÇIKış aramaları...
BİZ de bu ÇIKMAzlarda DEBBelenmekteyiz HAYyat boyunca.
İster Zâhir ister Bâtın GÖRüşümüz OLsun az çok vâkıf OLaBİLdiğimiz DOĞRU-Larımıza ULAŞaBİLmemiz BOŞ ÇABA hâlinde GELip-GEÇmekte...
ASLında ARAdığımıza ÇOK YAKINken, GÖRüşümüze AÇIKken bu KARANLIK, saplantımıza ne neden OLmakta?.
Ah şu ÖN-YARGIlarımız, ŞART-lanmışlıklarımız... ARAdığımızın ne OLduğunun BİLe dışına ÇIKtığımız ARAmalarımız... YOLa ne diye çıkmıştık?. Niyetimiz NEydi?. YANdığımız NEydi?..
İstiyoruz çok istiyoruz hedefimiz belli!. GİDİŞimiz?. Nasıl?. NEreye?. NE kadar?.
Sınıfta kalmak bu olsa gerek.. Bile Bile YAPamamak!.
Âdem aleyhi's-selâm'dan bu yana ZAHRından ALınıp da " E lestu bi RABBİkum? " sorusuna muhatab olan kim varsa BİZim yana yakıla yürüdüğümüz şu YOLLardan GEÇmemiş OLsun...
Kimimiz daha rahat kimimiz daha kararlı yürüyoruz İKİ KAPILı HANda.
Defterlerimiz ÖNümüze getirildiğinde GÖReceğiz AK ile KARAyı..
İşin en cÂN acıtan yeri bu CAN KUŞunun, KAFesinin KAPIsının AÇIK OLmasına rağmen FARKedememesi ya da KORKması...
Sineğin CAMın ARKAsını ayan beyan GÖRmesine ve AÇIK CAMdan dışarı çıkabilecek olmasına rağmen aynı ÇIKMAZda DEBBelenmesi...
Bende onlar gibi AKLımın ÂNladığı, KALBimin SEZdiği o çıkışı bir türlü BULup ÇIKamıyorum... ÖMRüm için elimde belgem yok ki eğlene eğlene, SALLana SALLana ARAyayım.. Son NEFESim burnumun Ucunda.. ha geldi ha gelecekken bu gaflet bu şaşkınlık nereye kadar?.
Birbirne el uzatan, el sıkışan ve elense çeken ECEL ve EMELlerimin Yakın-Uzaklığında ÂNdaki ARAyışım YAŞAyışım OLmakta..
AKLımın kendi labirentinde ARAyıp DURduğuna, NAKLin NURu ->“Her YERde OL-ÂNı ARAma!.” DEmekte..
DONup KALan ve ASLa ASLına AKmayan AKLım, SUyun TESTİsi BUZdanı ki, BUZ KALdıkça AN-LAmamakta ve ÖZÜnü DONdurmya Çabalamakta ne Yazık ki!.
Beden BUZu, NEFS SUyu, Kalb Buharı ve Ruh BULutumun Ortak BAĞı ->Ham AKLım,
MuhaMMedî Tâlim ve Terbiyeden GEÇip AKL-ı SİLM OLaBİLseydi, "4" ünün de TEVHİD FORMÜLÜnün H2O olduğunu ANLAyacaktı ve Tahkik İMANa SALL OLacaktı.. ve’s- SeLÂMmm..
iŞ-te bÖYLe cÂN doSTlar!
Bâzen effKÂRlanır, GEÇmişimi ÖZlerim.
SeSSizce Ağlarım, YAŞla dolar gÖZlerim..
ÇiÇek Sepetinde ÇiÇek AÇar SeSSiz sÖZlerim…
Hacı Osman Efendi çok merhametli bir insandı dua ettiğinde o iş olurdu..
Bunu bilen üçkağıtçılar hemen koşardı..
Ben de: “Baba senin açık kapıyı buldular bak, hepsi ordan giriyor!”derdim kendisine de..
O da:“evlat şundan dolayı ki, merhametten!” derdi.
Sonra zaman geçti “Baba bir dua et!” dediklerinde:“evlat duayı siz edin biz de âmin diyelim, siz duayı edin biz âmin diyelim!”der oldu..
iŞ-te bÖYLe cÂN doSTlar!
Bâzen effKÂRlanır, GEÇmişimi ÖZlerim.
SeSSizce Ağlarım, YAŞla dolar gÖZlerim..
ÇiÇek Sepetinde ÇiÇek AÇar SeSSiz sÖZlerim…
Dışarıya karşı traş olan, dışarıya karşı güzel giyinen, dışarıya karşı herşeyi yapan adam ne zaman kendi AYNında kendi yüzünü seyrdeceksin bir kere kendin için?!.
Ne zaman kendinin Rabbına kendinde“es selâmu aleyküm!” diyeceksin. “Ve aleyküm esselâm!” alacaksın.
Biz önümüzdekilerin yüzü suyu hürmetine o direklerin sağlamlığı yüzünden akıl almayacak kadar uzakta ve imkansızlıklar içerisinden sırt sırta el ele elektrik taşıyan elektrik direkleri gibi kapımıza kadar getirenlerin, ALLAH Dostlarının şerefi yüzünden elektriğe kovuşmuş insanlarız.
Şimdi Emre çok iyi bilir. Paşa Câmisinin İmamı Ali’yi. Şimdi Antalya’ya giderseniz Paşa câmisinin imamı Ali oradadır. Bir gün yolunuz düşerde“Ali selâmun aleyküm Kul İhvâni’nin selâmını getirdim sana!”dediniz mi o zaman görürüsünüz dünya 8 köşemiymiş diye.
İşte o Ali. Arkadaşlarıyla bir grupla Umre’ye gidiyorlar. Kendi arkadaşlarıyla gidiyorlar.
Ben onu çok severim o da beni çok sever. Sevmemize sebeb Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’dir. Biz Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’i hâşâ birşey için ortaya koymayız. Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem ortaya konmaz. Biz O’nun yüreğinin ortasındayız hamd olsun!. İyiyiz, kötüyüz, şuyuz, buyuz ama biz öyleyiz yani.
Ne edelim yani Kervan’ında köpek olmuşsak ne güzel olmuşuz. Ne olacaktık yani, Bizden ne olur başka. Tevâzuen söylemiyorum. Bin kere gelseydim yine kervan köpeği olurdum. Ne yapacağım ben dünyanınn beyliğini paşalığını ağalığını. Varsa kendinin vardır ben bundan memnunum çünkü.
Giderken Ali Hoca:“Abi bana bir şeyler söyle!”dedi.
Dedim ki:“Rasûlullah sallallahu aleyhi ve selleme selâm söyle. Şöyle yap böyle yap. Unutma ha. Unutma!.” “Yaparım ağabeycim tamam. Başka ben kendim için ne yapayım?” “Yaaa kendin için ne yapacaksın Ali? Sen git bizim oraya mübarek. Sen Muhammed aleyhi’s-selâmın misâfiri olarak gitmişsin ben sana şimdi ne diyim. Bu edebe aykırı. Şüphesiz ki “hoş geldin” der. İkramını eder, etmez mi? Eder. Eee elbette sen de uyuma ayakta. Uyursan rüya görürsün, kabus görürsün, masal görürsün, hikaye görürsün, ayık tut kendini. Sadece o kadar!” Diyor ki:“Bu söz bana dokundu!” “Ulan Ali dedim. Defalarca gittin sen bu işe. Ne hoş geldin diyen oldu, ne hoş bulduk dedin. Öyle gidip gidip gelmeklen deve gidip deve geliyomuşsun. Ağzı yabana konuşuyor Kul İhvâni’nin şimdi. Çekmiyor lafını ya. Deve gidip deve gelme. Ben demiyorum Rasûlullah sallallahu aleyhi ve selem diyor!” demişim ona ben. Öyle diyor.
“Efendim falan Hacca gitti geldi.” Dediklerinde Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem:“Deve gitti, deve geldi”buyuruyor, değil mi? “O kimse deve inadıyla gitti, deve inadıyla geldi” anlamında buyuruyor. İnad ki anutluk tedâvisi zor olan bir ahmaklıktır. “Benim huyum böyle!” Yandık o zaman iblis huyuysa. Nasılmış bu huy ki. “Can çıkarda huy çıkmaz”mış.
Hangi huymuş bu çıkmayan? Çıkması gereken bir huydan bahsediyorsun çıkmaması gerekenden bahsetsen ruhum fedâ.
Huy ise haldir. Değil mi? Söz-sohbet-zevk-hazz dediğimiz haldir. Ahlâkın ötesidir. İman-amel-ahlâk, huy haline gelirse değişmez artık değişemez hale gelmişse o artık haldir.
Halis, muhlis, sıddık ve âdil MuhaMMediyse bu Allah adamıdır, Ehlullah’tır Türkçesi.
Neyse Ali Hoca ve arkadaşları oruçlar.
Yanındaki insanlar da Ali’nin etrafında fır dönerler.
Ali Hoca genç. Ama çok harika bir insandır. İşte yemek hazırlamışlar, akşam oluyor ya birşeyler hazırlamışlar. Mescid-i Nebevîde oruç açacaklar, hazırlık yapmışlar.
Ali Hoca, Ravza’ya oturmuş Cennet Bahçesinin köşesine..
Bizim Ali veriyor özünden, gözünden“Yâ Rasûlullah işte geldik kapına şöyle oldu, böyle oldu, senin Kervan Köpeğin dedi ki.. ama ben birşey görmedim ben niye bir şey göremiyom acaba, ben niye körüm Yâ Rasûlullah?” Ne açlığı, ne tokluğu, ne orucu, ne iftarı, ne sahuru umrumda değil.
Ama arkadaşları “Ali Hoca, 10 dakka kaldı. Ali Hoca hadi gel, hadi gel. Sen olmazsan orucu açamayız hadi!” Bizimkisi: “Ben buraya Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’in misâfiri olarak gelmedim mi? Benim orucumu ben mi düşüneceğim diye ellerimi kaldırdım, şöyle baktım ki, gökten bir hurma torbası bıçakla yarılmış sabban sabba dökülüyor. Etrafımdaki insanlar dökülenlerden avuçlar dolusu bu hurmalardan yemişizdir hamdolsun!” demiştir. Yaşayanlar bir kişi beş kişi değil.
Bizim yolumuz böyle bir yoldur. Bize bakanlar yanılırlar.
Neden bizi görüyorsunuz da Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’i görmüyorsunuz.
Bizim bir işimiz var bu Kervan’da. Biz Resûlullah sallallahu aleyhi ve selem değiliz ki hâşâ!. Tabiki Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellemi gösterici buldurucuyuz. Yani Bizim işimiz bu.
Islık çalarsa arkada, ıslık çalarsa önde, ıslık çalarsa solda. Yerde, üstte, altta, piste, pasta, nerde ne lâzımsa ne layıksa orda.
Kolay işi ama zor iş. Özelliği ve güzelliği ise mutlaka elini, çoğu kezde sol elini başımızı şöööyle bi sıvazlar yani.
Sağ elindeki ekmeğin yarısını da kendi yemez.. çoban köpeğine bakar. 1000 tane koyuna değil köpeğine bakar. Burası hoştur yalnız. İşte bu husus hiçbir şeye değişilmez. Bura hiçbir şeye değişilmez. Hiç.
Onun için Barbaros hani Hasan Dağına çıkarken Çoban Kilis vardı ya Hasan Dağı’nın tepesine giderken gördüydük:“62 senedir çobanım ben burada!” diyen. İşte hah Kilis’e soracaksın. Önündeki 1000 koyunla bir karabaş köpeğin hikayesini.
Bunları şunun için söylüyorum. Bu yolda böyle harikalıklar vardır, güzellikler vardır, özellikler vardır. Bütün bunlar bir meta’dır. Hayatın ana malıdır. Hayatta yaşayabilmek için kullanırsın bunları. Yemeler, içmeler, sevmeler, şunlar, bunlar.
Allah aşkına yarın gidin biriniz sorun mezarda“ne oldu?” diye.
Cevâp yok. “Söylemezler ülkesi-Mezârlar”dan size bir tek ses gelmeyecektir.
Bunlar bir meta’dır bugünün. Bugünün imtihan kağıdı sorularıdır. Sorular imtihan kağıdın da değildir. Akıllardadır. Cevaplarda...
iŞ-te bÖYLe cÂN doSTlar!
Bâzen effKÂRlanır, GEÇmişimi ÖZlerim.
SeSSizce Ağlarım, YAŞla dolar gÖZlerim..
ÇiÇek Sepetinde ÇiÇek AÇar SeSSiz sÖZlerim…
Kul İhvÂNi Hocamızdan BİZlere bir maSALL!
ÇİLE ÇÖLümüzde bir gürültü kopmuş
tüm hayvanlar canhıraş-mış
HüdHüd Çavuş demiş ki çöl ahalisine: "ey mİLLET İbrahim aleyhiselamı Nemrud AT-EŞe atmış.. ne tedbir edersiniz deyin hele.. "
herkes kendince kaderince kadarınca işe girişmiş..
bizim garib kertenkele de: "çavuşum ben de koşar bir avurt dolusu SU götürürüm söndürürüm NEmrud nefesini" demiş. miş. miş..
Hüd Hüd Çavuş gülmüş çok kötü ve de: "çok cahilsin sen ne kadar ıraktır bilmezsin yolda ölürsün de varamazsın!" deyince.
"SAFım bELli OLur ya! "demiş miş...
iŞ-te bÖYLe cÂN doSTlar!
Bâzen effKÂRlanır, GEÇmişimi ÖZlerim.
SeSSizce Ağlarım, YAŞla dolar gÖZlerim..
ÇiÇek Sepetinde ÇiÇek AÇar SeSSiz sÖZlerim…
RÛHu ŞÂD OLsun ÇiLLe ÇÖLünün çAVuşu ÇobÂN OsmÂN BaBam kaddesallahu sırrahu ANLAtmıştı eVVeL zamÂN İÇİnde..:
“EvLâd!. BİZim MecNÛN Mesti EZEL BEZMinde SEVdÂLandığı LEYyLÂsının İzini KÂR-BeLÂ ÇÖLünde, Aç-SU-SU-z sürüne sürüne ARA!.rken, bir ÇÖL CeYyLÂNı Avcısı rast gelir.. SU içirir ve SORar: “NErden NEre be SefîL Adam!.” Der. MecNÛN güç-belâ kısık hırıltıLı sesiyle anLatır LEYyLÂ maSALLLını.. AVcı AnLar ki, Kızından bahsetmekte ve ÖLümü gÖZe ALmış.. AVcı AVı bırakıp hemen obaya dÖNer kendi GÖÇünü Yükler çeker gider..
BİZim MecNÛN da, AVcının peşine düşmüş ama, mecal yok.. Obaya vardığındaysa yaşlı bir HAKk DERViş KarşıLar.. dertleşirler.. DERViş: “böyle yetişemezsin evLâd!. Benim bir devem var yeni yavruLadı.. Ona bin kamçıla LÂM LEYyLÂ-na ULAŞınca bırak deveyi o yavrusunun kokusundan BULur OBAmızı!. ANcak, sakın üstünde uyuma, uyursan geri döner gelir BİZim OBAya!.” diye tENbihler..
BİZim MecNÛN, biner derd DEVEsine, düşer DERmÂN LEYyLÂ-sının PEŞine.. NE VAR ki, Deve sırtında rahatlayınca uyku bastırır.. bir uyanır ki, deve geri dönmüş yAVrusuna KOŞmakta.. “DÖN GERi!.” Der.. dönerler.. Bu birkaç defa devam eder..
Sonuncusunda UYAN!.ınca DEVe Yavrusunun Obasına girmekte..
O zamÂN, BİZim MecNÛN bir “AHhh!.” ÇEKer ki, ÇÖL titrer!.
Ve DEVEnin Kulağına: “İkİ gÖZünü öptüğüm sana da zahmetler verdik, sENin yAVrun Bu tarafta benimkisi o tarafta..
sENde yAVru SEVdÂsı.. bENde LEYyLÂ SEVdÂsı.. EN Doğrusu, İNeyimde sEN YOLuna, bEN YOLuma!.” der..miş..mişşş…
ANAM: "TANDIRı YAKacaksın önce oğul!. Aman ha ataşa alıştırmadan tandıra sokayım deme ha!. Ortasından çatlatırsın sirke KÜPümüzüü!
DEdim ki: "Ayy anam, iyi dei nasıl alıştırılacak bu sirke KÜPü ateşe!. bi de hele!."
ANAm: Oğulcamm! Tandır da yanan ODunların KÖZlerinden bir kürek alacaksın önce, sonra o KÖZleri sirke KÜPünün içine koyacaksın ve dolaştıracaksın içinde ağır-ağırrrr!.
Zamanla Sirke KÜPü alışacak önce ısınmaya, sonra YANMAya, daha sonra da tandıra girip yandığında her köşesinin zeRResi yanacak kapkara olacakk. KÜPün her zerresinde gizlenmiş sirkeden eser kalmayacak.
ARINan KÜPe artık Pekmez koy, BAL koy ne koyarsan koy KOKMAz ve asla BOZULMAz!. ÂsiL İnsÂNLar gibi...
CeZB ü CeRR: Merkez-ÇEK ve Merkez-Kaç kuvvetleri HaYR ü ŞeRR: İmkanla İmtihAN SORularımız. KeRRe: Her ÂN yeniden YARATılış tekrarı. SîN: iNS.. SîN Nûru.. İNSAN Sırrı Yâ-Sîn.. EY İNSÂN!.. GâR: Mağara. İn. Kehf. HıRâ: Mekke-i Mükerreme'nin civarında bulunan ve Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’e ilk vahyin geldiği mağaranın ismidir. Bu mağaranın bulunduğu dağa Hırâ Dağı denildiği gibi, Harrâ veya Cebel-i Nûr da denilmektedir. SıRR: En GiZ-li hakikat. Gizli iş. Herkese söylenmeyen şey. Müşâhedetullah'ın mahalli bulunan kalbdeki lâtife. İnsanın aklının ERmediği şey. ALLAH celle celâluhu'nun HiKMeti.
“SıRRını kimseye fâş etme SıRın fâş olur.
Sen kendi SıRını saklayamazsan El sana nasıl SıRRdâş olur.”
Dense de bu söz AKLı HaMMlar içindir NAKLi TAMMların AYNa-CANları, CAM CÂNÂNı OLmuştur BİLirsin!..
---Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem: “Mutu kable en temutu: ÖL-meden önce ÖL-ünüz!...” buyurmuştur. (Aclunî, Keşfü’l-Hâfâ II-291-2669)
cANoğul!
Köyde ilk okulda okuduğum yıllarda; tarlalar öküzle sürülür, ekinler elle-orakla biçilir, saplar eşeklerle çekilirdi HARMAN YERlerine.
Bir sürü komşu harmanlar oluşurdu.
Bugdaylar bir yere, çavdarlar bir yere, arpa, burçak bir yerlere HOTAYRA olurdu.
Sapları saman edip de Dâneyi ayırmak için DÖVEN sürülürdü.
Kalın bir katran ağacından yapılan DÖVenin altı çakmak taşlarıyla bıçak gibi yapılırdı.
Koskoca öbeğin etrafına yayılan dairesel sapların üzerinde DÖVene ÖKÜZler koşulurdu.
Bilirsin ki DIŞ tarafa koşulan ÖKÜZ, İÇe koşulandan daha çok yol almak ve yorulmak zorundadır.
Ve ne gariptir ki DIŞa daima koca öküzler koşulur ve İçe Tor Tosunlar koşarlardı.
Bir defasında Rahmetli Babama nedenini sordum da: “Koca öküzün kemiği sarıdır çileye gelir ama bu tor tosun 4 dönüşte solur kalır koca öküzün karşısında!” demişti.
DIŞa koşulmak can ÇİLEsi candostum!
Ne var ki El Zâhir celle celâluhu Tecellîsi ancak MUHİT-ten MERKEZ-e Seyirdir.
ALLAH celle celâluhu’muzun Lutfü Keremiyle bir zamanlar, NûR Dağındaki Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’imİZin Hıra Gârında 2 rekat SALL İmkÂNı BULmuştum da, Mübarek ALNını koyduğu yere Kirli ALNIm değmişti.
Ve Şehâdet OTURuşumda BAKtım ki, BEYTULLAH Tam karşımda gecedeki DOLUnAY gibi karşı delikten görünmekte..
MuHiT-ten MeRKeZ SEYR-ÂNını HiÇ Unutamadım cancanım!
Bak aldın gittin AKLımı Karaören Köyümün üstündeki Ketir Taşları içindeki KOCA İNin önündeki Harman Yerlerine..
Gün indi gitti hâlâ DÖVenler dönmekte “AY doğanadek!” dedi BaBam..
Gecenin karanlığında KOZALAKların KELERi (mağarası) Önündeki Çukur Harmandan DELi DURDU Hala bir bir AĞIT havası Patlattı..
Gürleyip gitmekte gök gürültüsü gibi İÇİmdeki Hasan Dağına Doğru!..
SeN bilirsin Toros Yürekli Barboros, GELip GÖRmüştün; Derd Dağımı, Gül Bağımı ve Çile Çağımı Ayoğul!
Dinle BAK-DUYacaksın Deli DURDUyu,
Sine-sine, gİZlene-gİZlene GElecek SESi:
Kurşun Gelir Sine Sine
MeMMed’imin YâResine
Öldürmüşler MeMMed’imi
Habar Verin aNNesine!..
MuhaMMedî muHABBetimizle Mektubuma son VERirim.
“Nur-u AYNım ciger pârem!” diye başlar-bitiridi RAHMetli TâHiR BaBaM Mektuplarını cAN!..
DÖNsün DEVR-ÂN GEÇsin DEViR
İÇ-İM-İZ-de HIRÂ - SEVİR
DOKSÂN DOKUz DİL-li DüDüK
KUŞ DİLİ-ne “BİL” E ÇEVİR!...
SEVR MAĞARASI: Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'in Mekke'den Medine'ye hicreti sırasında Hz. Ebu Bekir ile birlikte müşriklerden gizlendikleri ve üç gün süreyle kaldıkları mağara.
Sevr dağı, Mekke'nin güney tarafında ve 5 km. uzaklıktadır.
Sevr, bir çok tepeden oluşan bir dağdır. Bu dağda pek çok irili ufaklı mağara vardır.. SeVR: Rububiyyet Sırrının vücuda geliş seyrinde 2.ci Gönül GÂRımızdır ve Merkezden Muhite HiCRR Harket NOKTAsıdır.. Her İKİnin 2.cisi ReHBeR-i Mutlak Rasûlullah sallallahu aleyhi ve sellem dir herkese inşae ALLAH CANım!. Hamdolsun RABBımız Teâlâ’ya…
Kul İhvÂni Sözü KeS!
cAN Dediğin BiR NeFeS
Bir NeFeS-li Nâsibin
GÜN GEL-ir BUL-u HeRkes..
إِلاَّ تَنصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ كَفَرُواْ ثَانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُمَا فِي الْغَارِ إِذْ يَقُولُ لِصَاحِبِهِ لاَ تَحْزَنْ إِنَّ اللّهَ مَعَنَا فَأَنزَلَ اللّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَأَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَّمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُواْ السُّفْلَى وَكَلِمَةُ اللّهِ هِيَ الْعُلْيَا وَاللّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ---“İlla tensurûhu fe kad nasarahullâhu iz ahrecehullezîne keferû sâniyesneyni iz humâ fîl gâri iz yekûlu li sâhibihî lâ tahzen innallâhe meanâ, fe enzelallâhu sekînetehu aleyhi ve eyyedehu bicunûdin lem terevhâ ve ceale kelimetellezîne keferûs suflâ, ve kelimetullâhi hiyel ulyâ vallâhu azîzun hakîm (hakîmun) : Eğer siz ona (Resûlullah'a) yardım etmezseniz (bu önemli değil); ona Allah yardım etmiştir: Hani, kâfirler onu, iki kişiden biri olarak (Ebu Bekir ile birlikte Mekke'den) çıkarmışlardı; hani onlar mağaradaydı; o, arkadaşına. Üzülme, çünkü ALLAH BİZİMLE beraberdir, diyordu. Bunun üzerine Allah ona (sükûnet sağlayan) emniyetini indirdi, onu sizin görmediğiniz bir ordu ile destekledi ve kâfir olanların sözünü alçalttı. Allah'ın sözü ise zaten yücedir. Çünkü Allah üstündür, hikmet sahibidir.” (Tevbe 9/40)
not:Molla Fenari Câmisi, sEPetçi BaBanın secdeGÂhı idi. ufacık evciği hemen yanındadır.. Cuma Çıkışı Hacı Ramazan Efendi: “kimsiniz?”deyince.. “Hiçç.. Sepetçi Babaya gelirdim buralara da, Molla Fenari Câmisinde CUMA edeyim diye çekti içim!”dedim.. bir ahh çekti “Beyim benim komşumdu Sepetçi DeDe, cenazesine birileri geldi de, yanımda Medineye telefon açtı: “sEPetçi BaBa GÖÇtü Dua edelim!” dedi..” dedi..de…
Ne ACıdır ki bu ANLAtılan yüce EMİR ve DUYguların yerini köksüz ve edebsiz düşünce ve fiiller işgaletmiştir İslÂM MiLLetinin Hayatındaa.. HAKk'ı DUYmak ve AYNen UYMak KULLuğun OLMazsa OLmazı ve tek ZORLuk Sırat KÖPRÜsüdürr..
noT:Ruhu şÂD olsun Rahmetli Çoban Osman Babamı kaddesallahu sırrahu hatırladım.. Namazın gereği gibi ciddiyetle kılınmasını anlatıyordu.. Anlamadığımızı anlayınca: “Evladlarım bakınız,, eskiden bir DERvİŞ varmış. Evinde TEK BAŞına yatsının farzına duracak“DURdum RABBımın Huzurunda”deyince kendi kendi kendine:“"Ne huzuru BİZ Karşı karşıya değil, İÇ İÇeden de YAKINız.!Adam gibi kıl namazını!”demiş.. DEmiş DEmesine de“Elhamdulillahi rabbi'l- âlemin”var da, gerisi yok .. dön tekrar başa.. o kadar çok DÖNmüş ve çok zaman geçmiş ki başı DÖNmüş de: “Yeter Ulan Osman, sen bildiğini gibi kıl!. Yoksam yatsı namazı kaçacak sabah oldu!.” DEmiş.. O DERvİŞin,Dervişin Osaman Babam kaddesallahu sırrahu olduğunu, elinde olmadan heyeacandan kendisi DEyince kıpkırmızı oluşundan anlamıştımm.. RAHMetLer OLsun.. İnşâe ALLAHu Teâlâ!.
HAYat Irmağının sahilinde oturmuşuz yakalamaya muhtaç ve mecbur Olduğumuz RIZık BALIKLarımızı her CÂN gibi AVLamaya Çabalayıp Çalışıyoruz.. HAYat Irmağını Yaratan ALLAHu zü’L- CELÂL, Sırtında “Latif Yıldız” yazan NÂsibim Balıklarımı yaratıp yolladı.. Eğer ben yan gelir yatar da Nâsibimi aramaz, kovalamaz, EMRedilen gerekeni yapmazsam benim OLan RIZık BALIKLarım KISMEtim OLamaz, GELir, GEÇer ve de Gİder ve's- selâm..
iŞ-te bÖYLe cÂN doSTlar!
Bâzen effKÂRlanır, GEÇmişimi ÖZlerim.
SeSSizce Ağlarım, YAŞla dolar gÖZlerim..
ÇiÇek Sepetinde ÇiÇek AÇar SeSSiz sÖZlerim…
TEK GÖZdü.. yÂNi tek ODa.. UZUNcaydı.. ve de–LOŞtu..-
SAĞ tarafa yAN Yatmıştı.. Destekliydi Yamuktu.. beLki >SarHOştu..
“bANyo”su eNn DİPte GİZLiydi.. ->ÖNÜne bir koca KÜP ->kONmuştu..
İÇİne GİRsem ALırdı.. aMa İnsÂN BUNALırdı.. bENden büYüktü birHOŞtu..
NE ÇÖKeLek.. NE de TURŞu.. PEKmez de YOKtu.. ->ÇATlaktı ve de BoMBoŞtu..
tAVanında Kalın karakAVak AĞaÇLarı.. KEMER DEğiLdi EVimİZz!
yAN yANa İkİ YATakta.. dört erkek ve üç KıZ çocuktuk.. ve BİZz!
hER YIL DOĞururdu ANAm.. YEDi KardEŞtik.. ARd-ARdaydık HEPimiZz..
BELki de taa o zamANdAN KALma!.. bu bEN/sENdeki BİZ ->“BİZBİR-İZz!.”