![Resim](https://www.muhammedinur.com/photos/upload/2017/08/05/20170805224603-a86a5b01.png)
LaM-Ba
Gariban
BİZ İÇİnde Bin BİRin Kıl!
ÖZünden Dirilt Dirin Kıl!
Kul İhvanî’n Kıtmirin Kıl!
Köşküne YÂ RESÛLULLAH!..
Üniversite yıllarındaydım, bir gün âilemle bulunduğumuz semtteki bir lokantaya gitmiştik, o sıralar çok karakalem resimler yapardım. Resme detay işlemeyi severdim. O zamanlar internette yoktu, böyle google’daki gibi resim arayamıyorduk, Eski Beyazıt Kütüphanesindeki kitaplardan eski resimleri fotokopi ederdim, sahaflardaki kartların üzerinden eski litografi (taş baskı) gravürleri kart olarak satın alıp kara kaleme çevirirdim. Bulunduğum üniversitenin resim bölümüne üyeydim. Ara ara zamanımı latin kaligrafi yazısı, yağlı boya ve kara kalem resimler yaparak değerlendirirdim.
Bunları yaparken içimde tarifsiz bir duygu olurdu, sabırla saatlerce üzerinde çalışır bitişini hayal ederdim, çok resim yapıp sattım o zaman. Öğrencilikte paraya ihtiyaç vardı, çok resimlerim gitti böyle, kim bilir neredeler.
İşte o zamanlarda gittiğimiz lokantanın aile salonunda yemek yerken gözüm duvardaki bir fotoğrafa erişti. Denize doğru uzanan taş bir iskelenin ucunda bir lamba direği , top biçiminde yanan bir beyaz lamba karpuzu, gece mavisinde etrafında hafif beyaz taç şeklinde bir ışık huzmesiyle karanlığı aydınlatıyordu. Arka planda deniz koyu renkte idi. O an bu lamba direğine karşı çok yoğun duygular hissetmiştim. Neden böyle idi bilemiyorum. Yemek yerken gözlerimi o resimden ayıramıyordum. Seher vaktinde yalnız oluşu ve ıssızlıkta etrafına saçtığı o muhteşem ışık huzmesi beni adeta büyülemiş, içimdeki boşluğu da aydınlatmıştı.
İnternette bu çeşit çok fotoğraf vardır, fotoğrafçılar bu anları objektifine yansıtırken severek çekmekte ve çok insanda bunları duvarına asmakta, bu demektir ki insanların farkında olmadan lambalı elektrik direklerine bir bağlılıkları var, benimde hep elektrik direklerine bir sevgim oldu ama o lamba direğini gördüğüm anı hiç unutamadım.
Tarihçiler Endülüs’te islâmiyetin bilim ve ilim olarak ilerleyişini anlatırken sokaklardaki cam içinde kandilli lambaları anlata anlata bitirememişler.
Duvarda bir göz içinde mum görsem, yahut cam içinde bir kandil yahut direkte bir lamba hep aklıma Nûr Suresi 35.âyet gelir:
اَللّٰهُ نُورُ السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِ مَثَلُ نُورِهٖ كَمِشْكٰوةٍ فٖيهَا مِصْبَاحٌ اَلْمِصْبَاحُ فٖى زُجَاجَةٍ اَلزُّجَاجَةُ كَاَنَّهَا كَوْكَبٌ دُرِّىٌّ يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبَارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لَا شَرْقِيَّةٍ وَلَا غَرْبِيَّةٍ يَكَادُ زَيْتُهَا يُضٖیءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌ نُورٌ عَلٰى نُورٍ يَهْدِى اللّٰهُ لِنُورِهٖ مَنْ يَشَاءُ وَيَضْرِبُ اللّٰهُ الْاَمْثَالَ لِلنَّاسِ وَاللّٰهُ بِكُلِّ شَیْءٍ عَلٖيمٌ
Allahu nuru’s- semavati ve’l- ard, meselu nurihi ke mişkatin fiha misbah, elmisbahu fi zucaceh, ezzucacetu ke enneha kevkebun durriyyuy yukadu min şeceratim mubaraketin zeytunetil la şerkiyyetiv ve la ğarbiyyetiy yekadu zeytuha yudi'u ve lev lem temseshu nar, nurun ala nur, yehdillahu li nurihi mey yeşa' ve yadribullahul emsale lin nas vallahu bi kulli şey'in alîm: Allah, Semavât-ü Arzın nûrudur, nûrunun temsili sanki bir mişkât; içinde bir mısbah, mısbah bir sırçada, sırça sanki bir kevkebi dürrî (bir inci yıldız), mübârek bir ağaçtan tutuşturulur: bir zeytundan ki ne şarkîdir ne garbî, yağı hemen hemen ateş dokunmasa bile zıya verir, nûr üzerine nûr, Allah nûruna dilediğini hidâyet buyurur ve insanlar için meseller darb eyler ve Allah, her şey'e alîmdir (Nur 24/35)
Muhammedinur web sitemizde gece sohbetlerimizde hocamız Kul ihvÂNi’nin isâle hatlarıyla ilgili, elektrik direkleriyle ilgili sözlerini dinlerken, elektrik işi bizi KeB-AN’a kadar götürmüştü. Herkes lambaları sever de lambalara elektrik taşıyan kabloları ve direklere çok az kişi dikkat edip sevgi duyar. KeB-AN’ı çok az kişi bilmek ister..
Hepimiz geceyi severiz ama karanlıkta kalmak istemeyiz, zulmette kalmak istemeyiz, ALLAH c.c.’nun rahmetindendir ki gündüz güneşle gece ise ay ve yıldızlarla insanlara yol bulmaları için ziya veriyor.
وَهُوَ الَّذٖى جَعَلَ لَكُمُ النُّجُومَ لِتَهْتَدُوا بِهَا فٖى ظُلُمَاتِ الْبَرِّ وَالْبَحْرِ قَدْ فَصَّلْنَا الْاٰيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ
Ve huvellezi ceale lekumun nucume li tehtedu biha fi zulumati’l- berri ve’l- bahr, kad fassalne’l- ayati li kavmiy ya'lemûn: Ve O, o zât-ı akdesdir ki, yıldızları sizin için yaratmıştır. Tâ ki onlar ile karanın ve denizin karanlıklarında yollarınızı dosdoğru takib edesiniz. Biz muhakkak âyetleri bilir kişiler olan bir kavim için mufassalan beyan eyledik. (En’âm 6/97)
Bu âyette “ceale” kelimesi tecelliyât ile yani Allah “celle celalihu” dediğimizdeki “celle” varya içinde çift artı eksi kutup lamları olan celle . Elektirik vermek gibi algılıyorum bunu . Cereyan ettirdik, iLLiyyete soktuk. Bunların hepsinde “Lâm” harfleri vardır, “Cim” ise Cem’ etmek gibidir, “NuCuM: Yıldızlar” kelimesinde de Nur Cemiyyeti vardır. Bunu farklı şekillerde zevk edersek, hüküm vermiyorum öyle hissettiğimizi söylüyorum. Âdemin Cuma günü bir araya geldiği ile ilgili sözler vardır, CuMa namazı erkeklere farzdır kadınlara değil… CuMa da cem’ etme vardır Muhammedî bir Cem’ vardır. Cem’de bu El Câmi esmâsı vardır, bir araya getiren cem eden demektir, bu esmânın tezahürü söz konusudur. Bu âyette “berr ve bahr” vardır “kara ve deniz” diye meâl edilmektedir , doğrudur fakat buralarda “bahr” denilirken Rububiyyet Bileliği hakikatı da kastedilmekte. Yani deniz öyle sadece dışarıda gördüğümüz bir denizden başka bir denizde yol almak gibi. Nasıl yedi deniz derken 7 tabaka derken insanın letaifleri , yedi nefis mertebesi akla geliyorsa yer ve gökler âyetlerindeki gibi semâ kelimesinden maksat dumandan oluşan yalnız gök kubbeden mütevekkil değilse, aha burada “kara ve deniz” kelimeleri tıpkı “semâvâti ve’l- ard: yer ve gökler” gibidir . Deniz içinde akılların yüzdüğü, esmâların sebbaha (yüzdüğü) ettiği bir deniz gibi sanki.
Bu denizlerin içinde de manevî yolumuzu bulalım diye NuCuM var. Nurlu İNSANlar, Hak Dostları, Nebîler, Resûller BİZ BİR İZ var burada. NuCuM aynı zamanda Kur’ÂN’ın âyetleridir de. NuCuM, sizin nefsinize zulmettiğiniz anda NuRlarıyla sizi aydınlatacaktır. “Tehdedu” kelimesinde Hidâyet bulmak vardır, yine El Hadî Esmâsının tecellîsi vardır. Bu kelimeyle maksadın karanlıkta sadece gece yolculuğu yapmamız için yön tâyini değil maneviyâta doğru yolculukta hidâyet bulmak olduğuna dair bir işâret var.
‘Kim ilim taleb etme isteğiyle bir yol tutarsa, Allah onun yolunu cennete ulaştırır. Melekler ilim talebesine, hoşnutlukla kanatlarını sererler. Muhakkak ki âlim için göklerde ve yerde bulunanlar istiğfar dilerler. Hatta denizdeki balıklar bile. Âlimin âbide (ibâdet eden kişiye) üstünlüğü, ayın (bazı rivâyetlerde "dolunay halindeyken") diğer yıldızlara üstünlüğü gibidir. Şüphesiz ki âlimler nebîlerin vârisleridir (إِنَّ الْعُلَمَاءَ وَرَثَةُالأَنْبِيَاءِ). Nebîler dinar veya dirhem mirâs bırakmazlar. Onlar sâdece ilmi miras bırakırlar. Kim bu mirası alırsa çokça nasib almış demektir.’ (Ebu’d-Derdâ, Tırmizî)