Muhammedinur

Üzme, Üzülme, Sev, Sevil
Zaman: 26 Eyl 2018, 12:49

Tüm zamanlar UTC + 2 saat [ GITZ ]




Yeni başlık gönder Başlığa cevap ver  [ 2 mesaj ] 
Yazar Mesaj
 Mesaj Başlığı: Metro'daki Kemancı...
MesajGönderilme zamanı: 05 Oca 2009, 16:34 
Çevrimdışı
Üye
Üye
Kullanıcı avatarı

Kayıt: 04 Nis 2008, 03:00
Mesajlar: 43
Bu konuyu facebook'ta paylan!
Soğuk bir Ocak sabahı, bir adam Washington DC'de bir metro istasyonunda, kemanla 45 dakika boyunca altı Bach eseri çalar. Bu süre icinde, çoğu işe yetişme telaşındaki yaklaşık bin kişi kemancinin önünden geçip, gider.

Kemanci çalmaya basladiktan ancak üç dakika kadar sonra, ilk kez orta yasli bir adam kemanciyi fark edip, yavaslar ve birkac saniye sonra da gitmek zorunda oldugu yere yetismek uzere yine hizla yoluna devam eder.

Kemanci ilk bir dolar bahsisini bundan bir dakika kadar sonra alir. Bir kadin yürümesine ara vermeksizin parayi kemancinin önüne koyduğu kaba atarak, hizla gecer, gider. Birkaç dakika sonra, bir baska adam duraklayip, eğilerek dinlemeye başlar ancak saatine göz attığında, işe geç kalmamak icin acele ettiğini belirten ifadelerle hizla yoluna devam eder.

En fazla dikkatle duran ise üç yaşlarında bir oğlan çocuğu olur. Annesinin çekiştirmelerine rağmen, çocuk önünde durur ve dikkatle kemancıya bakar. En sonunda annesi daha hızlı, cekistirerek çocuğu yürümeye zorlar. Oğlan arkasina dönüp dönüp kemanciya bakarak, çaresizce annesinin pesinden gider. Buna benzer şekilde birkac cocuk daha olur ve hepsi de anne, babalari tarafından yürümeye devam için zorlanarak, uzaklaştırılırlar.

Çaldığı 45 dakika boyunca kemancının önünde sadece 6 kişi, çok kisa bir süre durur. 20 kişi duraklamadan, yürümeye devam ederek, para verir. Kemanci çaldığı süre içinde 32 dolar toplar. Çalmayi bitirdiğinde ise sessizlik hakim olur ve kimse onun durduğunu fark etmez, alkışlamaz.

Hiç kimse onun dünyanın en iyi kemancisi Joshua Bell olduğunu ve elindeki 3,5 milyon dolarlık kemanla, yazılmış en karmaşık eserleri çaldığını anlamaz. Oysa Joshua Bell'in metrodaki bu mini konserinden iki gün önce Boston'da verdiği konser biletleri ortalama 100 dolara satılmıştı...

Bu gerçek bir hikayedir ve Joshua Bell'in öylesine bir kılıkla metroda keman çalması, Washington Post gazetesi tarafindan algılama, keyif alma ve öncelikler üzerine yapılan bir sosyal deney gereği kurgulanmıştır. Konuyla ilgili makalenin orijinaline buradan ulaşabilirsiniz.

Sorgulanan şeyler; sıradan bir yerde, uygunsuz bir saatte güzelliği algilayabiliyor muyuz? Durup ondan keyif aliyor muyuz? Beklenmedik bir ortamda, bir yeteneği tanıyabiliyor muyuz? İdi...

Dünyanın en iyi müzisyeni, dünyadaki en iyi müziği çalarken, önünde durup, dinleyecek bir üç dakikamız dahi yoksa, hayatta başka neleri kaçırıyoruz acaba?


Hani her yılbaşı geçen senenin muhasebesi, gelecek sene yapılacaklar listesi yapılır ya, yukarıdaki hikayenin o sürece katkısı olması dileğiyle...


Başa Dön
 Profil  
Alıntı ile cevapla  
 Mesaj Başlığı:
MesajGönderilme zamanı: 05 Oca 2009, 22:42 
Çevrimdışı
Özel Üye
Özel Üye
Kullanıcı avatarı

Kayıt: 16 Oca 2008, 03:00
Mesajlar: 1283
Ve... burnumuzun dibinde olan, her gün defalarca gördüğümüz, birlikte olduğumuz, konuşupta dinlemediğimiz dinleyip te konuşmadığımız, bakıp ta görmediğimiz, yönelmediğimiz eşimiz, çocuğumuz, anne-babamız, kardeşimiz, komşumuz, arkadaşımız...
Ve... bunun gibi çevremizde hep var olanlar... Değişik alanlarda ve konularda deha olanlar, içsel zenginliklerimiz, değerli sözlerimiz....

Başucumuzdaki yegâne mucize, kutsal kitabımız... Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem efendimizin sünnetleri, âlimlerimiz, ilim ve bilim adamlarımız...

Yaşadığımız hayat alanında havamızda kanatlı harikalar, kuşlar, sadakatin öğreticisi köpekler, sekinetin simgesi kediler, bilgi simgesi yılanlar, olgunlaşmanın simgesi kelebekler...

Ayağımızın altına sere serpe uzanan toprak, ruhumuzu serinleten rüzgâr, gözlerimize ziyafet yeşillikler... Neler var kaçırdığımız, ne dehalar ne mucizeler, ne muhteşemlikler, darmadağınıklığımızın içinde...

Ne kadar gafil ve derin uyurgezmedeyiz?

Her an yeniden yepyeni güzellikler keşfedeceğimiz bir dünya ömrü, sevgi, muştu, selâm furyası içinde ne kadar yalnız, habersiz, duyarsızız...

Neleri düşünüp te göremiyoruz bunları, neleri hayal ediyoruz, hayal bile edemeyeceğimiz bunca oluş içinde,

Nereye kaçıyoruz? Nereye koşuyoruz? Nereye yetişiyoruz?

İllâ ve ancak ölüme...

Ellerimiz boş, aklımız sarhoş, halimiz nâhoş olarak...

Durmalı bir,
Silkinmeli,
Neyi, ne için yaptığımıza bakmalı bir...

Yaşamak için yavaşlamalı, sakin, ferasetli, dirayetli bir duruş ile durulmalı, acelelerimiz ecellerimize kavuşmadan Huzur-i İlâhi sükûnuna kavuşmalı...

Ağır ve Azim bir yürüyüş ile her hücreyi adeta okuyarak, koklayarak, okşayarak yaşama katılmalı, HAYY olmalı, ölüşü olmayan bir yörüngeye oturmalı, devrân eylemeli, seyrân eylemeli, cevlân olmalı ... Hayrân'a ermeli...


Başa Dön
 Profil  
Alıntı ile cevapla  
Eskiden itibaren mesajları göster:  Sırala  
Yeni başlık gönder Başlığa cevap ver  [ 2 mesaj ] 

Tüm zamanlar UTC + 2 saat [ GITZ ]


Kimler çevrimiçi

Bu forumu gezen kullanıcılar: Hiç bir kayıtlı kullanıcı yok ve 8 misafir


Bu foruma yeni başlıklar gönderemezsiniz
Bu forumdaki başlıklara cevap veremezsiniz
Bu forumdaki mesajlarınızı düzenleyemezsiniz
Bu forumdaki mesajlarınızı silemezsiniz

Geçiş yap:  
POWERED_BY

Türkçe çeviri: phpBB Türkiye