"kitabını OKU" emri ile karşılaşacağımız AN gelmeden kitabımız ve kendimizi okumak durumundayız
ve inşaallah buna muvaffak olanlar oluruz. Amin.
Başaramamış gafiller olarak son nefesimizin vebali ile karşılaşırsak eğer,
işte o zaman bize, ne güzel yazılar yazmak, ne güzel sözler söylemek,ne de "su" olamamışsak
su gibi olmuş taklitçiler olmuş olmak fayda etmeyecektir.

Bütün bunların sonsuz bir ümit ve çok büyük bir hüsrana uğramak korkusu arasında hissettiklerim olduğunu söylemeliyim.
Ve lafları uzatıyor olmamın bir tek sebebi ise şu ki,
söylemek istediklerimi sığdıracak kelime ve ifadelerim hep yetersiz kalmakta,
belki izole ve soyut hayat tarzım sebebiyle yalın ve yalnız olma halimin getirdiği bir durum olarak,
kalbimin hissettiklerine yoğunlaşabilme ve bu yoğunlukla yoğrulma halim kuvvetlenmekte,
bu ise ifadelere sığmayacak izahı zor olacak hale getiriyor düşündüklerimi,
ve bütün istediğim yazdıklarımı kalbim gibi karşıma alabilmek
ve kendimin yalansız muhatabı olabilmek
başarabildiğimden emin olamadığım bu duygu ile
kimi zaman istekle
kimi zaman mahcubiyet hisleri altında kendimle konuşmalarımı sizler okumaktasınız.

ve üzerine basa basa yeniden belirteyim ki,
inşaallah daima eksik ve kusurlu olan düşünce ve ifadelerimizi biribirimize gösterelim.
Bu bize gerçek bir "bağ" ve "muhabbet" kazandıracaktır inancı içerisindeyim.

..

Şimdi bugün ki ahvalimizi dışımıza çevirelim,
ve yaşadığımız ve artık yalan olmayan bir olayı sözcüklere çevirelim.
kendimize ayna olup kendimizi okumaya çalışalım.
İnşaallah.

(Önce kendimizi okuyamazsak başka hiçbir şeyi de okuyamayız sanmaktayım hep)

..
Akşam olmuştu ve dükkandan eve dönmek vakti gelmişti.
Ezan okunmuş olduğu için namazı da geciktirmemek acelesi yaşamaktaydım.
Bir an evvel evime atacaktım şu et kemik elbisemi,
çünkü soğuktan buz kesmiş dışım,içimi de soğutmakta
ve katılık ruhuma kadar işlemekteydi.
Eve dönmeden evvel "gidip mısır alayım da akşama nefsimize biraz jest yapalım" demiştim.
yakındaki kuruyemişçiye gitmek üzere yola koyuldum,
arada şehrin ana caddesi olan bir engel vardı,
akşam trafiğinde gözlüksüz geçmek benim için her zaman ciddi bir tehlikedir bu caddeyi.
caddeye varmış yolun kenarından arabaları kontrol etmeye çalışarak yürüyordum,
pardesünün içine şişme yelek denilen şu çok kabarık yeleklerden giyinmiş olduğumdan sağa ve sola dönmekte çok zorlanıyordum.
bu şekilde ilerlerken yanımdan bir köpek geçti,

o da benim gibi yolun kaşısına geçmek istemekteydi,
zira arada durum başını sağa sola çeviriyor ve arabaların ışıklarından panikler halde yerinde bir iki adım atıp
geçmekten vazgeçip tekrar kıyıdan benim az önümden yürümeye devam ediyordu,
bir kaç adımda bir bunu tekrarlamaya başladık,
hayvana çok üzülmüştüm,
şehir hayatına uyum sağlamak zorunda kalmış olması çok acı verici geldi bana.

yakınlaşıp elimle işaret edip "gel, gel" diyerek benimle birlikte karşıya geçmesini sağlamak isteği duyuyordum.
ve öyle de yaptım,
ama geçecek hiç fırsatta yoktu.
Arabalarının içinde kaloriferlerini yakmış halde yol alan sürücüler çok üşümüş ve zor durumda kalmış olacaklar ki
çok aceleleri vardı.
hiç fırsat vermiyorlardı.

sonra sağdan gelen araba uzak göründü bana ve yola doğru adım atmıştım,
tam o sırada köpek sola bakmış olacak ki, gelen arabayı gördüğü halde aldırmaksızın atlayıvermiş yola
ve bu sebeple köpeği gören sürücü ise yavaşlamış ve dolayısıyla sol şeritte geçmeye uygun hale gelmişti.
karışık olarak anlattığım bu durum aslında bir-iki dakikada yaşanıvermiş bir olay,
netice ise, köpek sayesinde soldan gelen araba tehlikesini atlatarak karşıya geçmiş olmamız.

Yani ben değil de, köpekçik beni karşıya geçirmiş oldu.
hemde bana işaret edip "gel, kuçu kuçu" bile dememişti.
kendisini arabaya siper etmişti.

geçer geçmez de uzaklaşıp, nereye gittiğini bilir gibi kararlı uzaklaşmıştı yanımdan.

bunu bir insan yapmış olsaydı eğer, teşekkür beklentisiyle duraklar,
yüzüme bakar, hatta kendisini bir iyilik yapmış olmanın verdiği mutlulukla göstermek isterdi büyük ihtimalle.

veya sağına soluna bakmazsan böyle ezilme tehlikesi atlatırsın nutukları bile atabilirdi.

bazen hayvanlara hayranlıktan başka bir nazarla bakamıyorum.
bizler hayvanlardan ve bitkilerden öyle çok şeyler öğreniyoruz
ve hayatımızı kaliteli anlayışa sahip olarak yaşama fırsatını bulabilme imkanlarıyla zenginleştiriyoruz ki,
hayvanlardan ve diğer canlılar olan bitkilerden uzak yaşıyor olmamızın eksikliği her eksikliğin önüne geçiveriyor benim gözümde.

mekanik ve soğuk ve metal ve ayrışmış ve de kabuslaşmış hayatlarımızın hiç farkında değiliz üstelik.