KENDİMe YAZILMIŞ BİR YAZı
KENDİMe YAZILMIŞ BİR YAZı-II
“En Güzel Güller, Gübrenin Bol Olduğu Yerde Yetişir!”
kul ihvÂNi
Bu söz güzel bir nasihattır benim için kulağıma küpe olmuş bir söz!
Küfrün ortasında, şirkin göbeğindeyken bu söz imdadıma yetişir benim!
Hep “Ben” diyorum, “Biz” Olamayan da “BİR” lik nasıl olsun?
İkİ-liğin olduğu her yerde ise “ŞİRK” vardır!
Demek ki Sen (yani ben) bu sözden hâlâ bir şey anlayamamışsın yazıklar olsun sana Ahmak Adam!
Hani Derbendli Deli Hasan Baban/m SORmuştu ya sana:
“Bu ÂLEMde AKLı olan İkİ türlü ADAM vardır, ya ÂŞIKtır ya da AHmak! Sen kiMsin ÇobÂNoğul?”
Hangisini BEĞenmiştin o zaman, DEsen ya!..
Mânâ kavramlarını anlayacağım diye kendini paralamaktasın, okumaktasın, araştırmaktasın, öğrenmeye çalışmaktasın, bilmek istemektesin, tanımak istemektesin (?)
Muvaffak olabildin mi? Hayır!..
Olsan ne olur YAŞAYAMADIKTAN sonra!
Tasavvuf dedikodusuyla ömür tüketmek sana göre değildi!
Peki neden bu koşuşturma oradan oraya? Neden?..
ALLAH celle celâluhu, MükeMMeldir ama mükemelliyyetçi değil, sen neden mükemelliyyetçisin be AHmak?
Sonra şu sözün/m geldi aklıma mı desem, kalbime mi?
Akıl ne (?) Kalb ne (?) bilsen/m ne olur (!) tanıyamadıktan sonra?
“Her şey kemâlât için sıkma CANını ey CAN!..”
Ama karanlıklarda kalma, cehâletinden kaçma, daha da üstüne git!.
Mevlâ nasip etmişse her şey âyân olur. Olmasa ne olur?
Bir şey olmaz, sen o yoldasın ya, mücadelen bunun için değil mi?
Don Kişot değilsin değil mi?
Tek başına Olmaman gerek.
O zaman ne duruyorsun DOSTUM?
DOST DERGÂHINA GEL, “BİZ” OL, “BİR”LİK OL!
Her şey “BİZ”LİK “BİLE”LİĞİNDEN geçiyor, bu söz önemli bunu anla!
Artık ne olur anla, ALLAH AŞKINA anla!
“BİZ”lik “BİLE”liği boş bir laf değil?
Men arefe nefsehu fekad arefe Rabbehu!
(Nefsine ârif olan RABBİNE ârif olur) kelâmı öyle bir “TEK”likten geçer ki “BİZ”liğin “BİR”liğidir O ?
“BİZ” olanda “BEN” kalır mı? KALMAZ!..
İnkÂr/İkrÂr ARAsında ARAnmazlık, AŞK-ı imÂNdır…
Şimdi anladın mı KENDİ-ni ARA-yan adam, ne yapman gerektiğini?
Haa.. Şunu da unutma!
ALLAH celle celâluhu hiç şeye/kimseye değil, Hiç bir nefse taşıyamayacağı yük vermiş değildir, âyette öyle buyuruyor.
Demek ki her şey “NEFS”ini tanımaktan geçiyor, öldürmekten değil!
Çocuğa benziyor bu “NEFS” dediğin şey.
Her gördüğünü istiyor, her şeye/şeyde illâ “BEN” diyor.
Alt tarafı ufacık ÇoCuk bu, kızsan anlamaz, dövsen arsız olur, öldürsen büyük günahtır?..
Öyleyse Dış Düzen-İç Dengeyi kur!
“NEFS”inle de daha fazla uğraşma!
Ama onu iyi İZle, güzellikle muamele et!
İlâhi İlmi (Nakli) tek Örnekten öğret!
MuhaMMedi Edeb ( Sünnet-i Seniyye) ile eğit!
Zorla güzellik olmaz, Her şey SEVgi ile başlar…
İnsan ise KaLBi ile SEVer…
Kalb ise “Akl” ve “Nakl” in Tevhid Noktasıdır.
Madde ile Mânânın Ara Kesiti Bil!
Kalbin/m;
Çok beğendiğin AKLının bir üst merkezidir..
Akıl TırTıRtılıyın KâBe Kozasıdır..
RuH Kelebeği füZeyin enfüs feZâsıdır..
UMUD-un ADı. KaLBin FuADı..
MuhaMMedî MuhaBBetin TADı.. EMRullahın MuRADıdır..
MuhaMMedî MeHaBBeh… ile-BİLe.. kal!.. |
Şiir Kitapları
Şiir Kitabı Cilt I
